Sinds een paar maanden, in de week voor de lancering van onze kiescampagne op 15 oktober, zit ik op Facebook.

Zo zeg je dat toch, zitten op…?
Wel geen profiel, en dus ook geen muur, tijdslijn of vrienden die ik niet ken, ni d’Adam ni d’Eve.

Maar een simpele pagina waarop ik foto’s en teksten post.

Zo zeg je dat toch, posten?

En ik moet zeggen, ik doe het graag.

Zonder dat het een verslaving is geworden, kan je het wel al een nieuwe gewoonte noemen: bijna één post per dag.

Dat gaat snel. Foto’s van een evenement/vergadering/vernissage, meestal van de vorige dag maar soms ook bijna in real time, met een commentaar in 2 of zelfs 3 talen, een krantenartikel dat ik aan de ontbijttafel zit te lezen en waarop ik onmiddellijk wil reageren, in de taal van het artikel zelf.

En heel soms iets dat meer privé is, zoals mijn zondagse fietsuitstapjes, maar zonder herkenbare fietsvrienden.
Of een reisje met mijn vrouw, niet aanwezig op de foto’s, met een commentaar dat wel een “politieke insteek” moet hebben, bijv. mobiliteit, netheid, stedenbouw, groenvoorzieningen…..

Het moet nuttig zijn, hé. We blijven een calvinist.

Wat dus niet wegneemt dat ik het leuk vind.
Ofschoon ik na bijna 3 maanden nog geen 50 followers heb (zo zeg je dat toch, followers?), bijna nooit een like (idem), en nog minder comments (idem).

En wat me opvalt: hoe onzinniger de post (mij lijkt)…….. hoe meer mensen het gezien hebben.

Misschien zie ik Facebook nog te veel als een gecondenseerde vorm van een website.

Gewoon iets meer foto’s en veel minder tekst?
Zoals ik al die jaren van Facebookresistentie zei: ik heb geen vrienden, ik heb meningen (want ik heb meningen?). En daarvoor heb je nu eenmaal iets meer ruimte nodig om die te ventileren, en te onderbouwen.

Twitter is dus nooit in beeld gekomen, zelfs nu niet, met de recente uitbreiding van 140 naar 280 tekens.

Voor dit blogje zou dat betekenen dat ik, zonder de titel mee te tellen, al zou moeten stoppen na de komma achter “En ik moet zeggen,”.
Nietszeggend, inderdaad.

Mag ik mij na lange tijd van verminderde blogbezigheid, deels te wijten aan een milde vorm van facebook fever, dan nu weer eens uitleven, en het wat langer rekken?

Niet alleen voor mijn plezier, maar ook voor een ex-collega, die ik vorige week zaterdag op een crematie in Utrecht tegenkwam (daar zijn dat soort gelegenheden vaak zeer nuttig voor) en die blijkbaar mijn politieke carrière nog altijd volgde. Helaas (?) niet op Facebook, maar op mijn groenerik-blog.

En tot zijn spijt (?) constateerde dat daarop “niet meer zo veel gebeurde de laatste tijd”.

Dus, Guy Broes, topterminoloog bij de Raad van Ministers van de EU in je beste dagen, die deze jonge vertalersvlerk in de vorig eeuw – waarin wij nog vertaalden zonder computer en terminologische steekkaartjes met de hand invulden – onder zijn terminologische vleugels nam, bij deze(n) voor jou weer eens een blogje.
Je mag zelfs reageren, zodat ik er nog een follower bij heb, zij het niet op Facebook, doch op zo’n aftands medium als een website………..

Ik haal mijn neus daar niet voor op.

Jij zeker ook niet.

Advertenties