fidelMaandagavond 28 november, gemeenteraad.

Een hele lange, want stemming over de begroting en de bijbehorende algemene beleidsverklaring voor 2017.
2017, het laatste “rustige” jaar, want nog geen verkiezingskoorts?
Met de kou in de raadszaal hebben sommigen misschien wel een stevige koorts opgelopen….

De zitting begon met een minuut stilte voor Guy Couche, voormalig directeur van onze gemeenteschool Le Paradis des Enfants.
Levenslang strijder voor kwaliteitsvol (Franstalig) gemeenteonderwijs, net zoals burgemeester De Wolf, die dan ook aangedaan was tijdens zijn speech.

De eerste punten betroffen het aanvaarden van twee “urgenties” die niet op de agenda stonden.

Een net voor de zitting ingediende motie van de fractieleider van de LB over de versmalling van de E40.

En een openbare aanbesteding met lastenboek voor onze nieuwe gemeentecrèche Aimé Dupont.

De eerste urgentie berustte in feite op niets, omdat het nog maar om plannen gaat, en die bovendien al jaren (1e studie in 2010!)  min of meer bekend zijn.

http://www.standaard.be/cnt/dmf20161121_02582944

De tweede urgentie was wel degelijk urgent.

Het punt was – onder mijn verantwoordelijkheid – pas afgelopen donderdag in het college gekomen, ook in urgentie overigens.

De volumineuze stukken waren pas maandag opgestuurd per email.

Niemand had dus de tijd gehad om ze serieus te bestuderen.

Ik ook niet…….

Omdat elke maand uitstel van de sloop en nieuwbouw ons dichter bij de uiterste datum van december 2018 brengt, waarna we onze subsidie in het kader van het Plan Cigogne III (tijdelijk) zullen mislopen, is elke maand die we winnen kassa.

Ondanks mijn motivatie en de belofte van een commissievergadering (mosterd na de maaltijd, toegegeven) was de oppositie niet overtuigd, en stemde ze tegen de urgentie.
Ik zou in hun positie exact hetzelfde hebben gedaan.

Tussen 2000 en 2006.

We zijn echter 10 jaar later en inmiddels zit ik aan de andere kant van de tafel en moeten de zaken “avesere”, zoals we in Leeuwaren zeiden, nog veel langer geleden.

Vervolgens een aantal hamerpunten, niet bijzonders.

Al snel was ik weer aan de beurt, opnieuw als schepen van Marchés Publics/Openbare Aanbestedingen.

Dacht ik nu de oppositie te kunnen plezieren met een handeling die ik zelf van respect voor het adagium “the duty of the opposition is to oppose” vond getuigen, dan kon er nog geen bedankje van af.
In september was er in de gemeenteraad over een lastenboek “aankoop van kleding” gestemd, waarvan de DéFi-fractie terecht had opgemerkt dat de sociale clausules (fatsoenlijk werk, geen kinderarbeid, enz.) ontbraken.

Ze hadden gelijk en dus had ik het college voorgesteld de aanbesteding te stoppen, een nieuw lastenboek te maken en dat aan de gemeenteraad voor te leggen.

Ook de meerderheid is niet duty free: als de oppositie gelijk heeft, moet ze dat durven toegeven en daarnaar handelen.

Het “kado” werd echter niet in dank aanvaard, en ik kreeg er nog eens laagje kritiek bovenop.

Soit, je zit niet in de politiek om bedankjes te krijgen.

Al doet het wel deugd, zeker van de oppositie.

Niets daarvan, getuige het “objectieve relaas” van de gemeenteraad van collega Carton de Wiart:

http://urbietfourbi.skynetblogs.be/

De complimenten kwamen toch nog, bij de stemming over een punt in verband met het Duurzaam Wijkcontract, en bij de speeches van de fractieleiders n.a.v. de begroting en de algemene beleidsverklaring.

Vanzelfsprekend van mijn eigen cheffe de groupe, Marielou Servais, en ook van CdH en in mindere mate van DéFi.

De begrotingsbesprekingen waren eindeloos.
Niet alleen namen binnen de viermansfractie van Cdh drie (3) mensen lang het woord, het was vooral DéFi-fractieleider Christophe Gasia die bijna een uur (50 minuten!) de kwispedoor vasthield (“tenir le crachoir”, ofte wel het hoogste woord hebben, zodat een ander er niet kan tussenkomen).

Hetgeen hem in de wandelgangen de bijnaam Fidel Gasia opleverde, naar de juist overleden Cubaanse Fidel, man van de ellenlange monologen.

Verder mocht mijn collega Marie-Rose Geuten de eerste (gewone) begroting met gendertoets (Gender Budgeting) van Etterbeek toelichten.

En kregen zowat alle schepenen nog een weerwoord.

Voor mij niet over het DWC, wel over openbare werken: trottoirs, verlichtingen, personen met beperkte mobiliteit…..

En afsluitend bedankte ik de DéFi-fractie voor hun “vigilance” inzake overheidsaanbestedingen.

Zonder ironie (?).

De lange koude avond eindigde met de befaamde motie (aangenomen, zonder enthousiasme) en nog een interpellatie van het CdH over de heraanleg van het Rinsdelleplein.

Ofschoon mijn bevoegdheid liet ik met plezier de burgemeester antwoorden.

Die met veel plezier de interpellant de grond inboorde.

Ieder doet waar hij goed in is, volgens het heilige Europese subsidiariteitsbeginsel….


Meer info:

Advertenties