IMG_20160529_093348Het wordt monotoon, maar ook dit jaar was het laatste meiweekend er één van vieren en lopen.
Al 26 jaar vallen de verjaardag van mijn jongste zoon en de 20 km door Brussel (bijna) samen.

Mijn zoon kon ik niet vieren want in Frankrijk, maar hij was toch jarig en ik dus trotse vader op afstand.

En zelf was ik best trots op mijn redelijke tijd: 2:06:06.

Een minuut of twee beter dan vorig jaar én redelijk constant over de afgelopen tien jaar bekeken.

Terwijl mijn zoon ouder wordt, hou ik voor mijzelf de illusie in stand dat ik het (bijna) niet word….

En volgend jaar kom ik in de hogere leeftijdscategorie, die tussen 60 en 70, waardoor mijn “rank within age” – zowat het enige betrouwbare ijkpunt – er, mits voldoende training, alleen maar beter op kan worden……….als jongste in die leeftijdscategorie.

Of hoe je jezelf willens nillens kunt bedonderen.

 

Aan de finish stond, geheel onverwachts, mijn oudste zoon mij op te wachten.

Toch een beetje trots op zijn papa?

Daarna het ritueel: met een maatjesharing en een glas whisky in bad!

 

’s Avonds kwam de dreun.
Ik dacht aan mijn 19e deelname toe te zijn, en er nog maar één “te moeten”, want 20 keer de 20 kilometer heb ik al jaren geleden als voldoende betiteld.

Het moet een keer ophouden.

Bij hertelling bleek ik “pas” op 18 te zitten.

Dus volgend jaar nog een keer mee doen met Ecolo-Groen.

En in het verkiezingsjaar 2018 met de gemeente Etterbeek.

 

Mijn eerste medaille gaf ik in 1993 weg aan mijn zoon, toen drie jaar oud.20160530_182320

Dit jaar ging ze naar Kadija, al zo’n 20 jaar onze trouwe kuisvrouw, sorry, technicienne de surface.

Ook voor medailles geldt, enough is enough en trop is teveel.

Voor Kadija was het de eerste!

Met een zoen van “M’sieur Rik”.

rik start

 

 

Advertenties