De Jourdanpleinsaga sleept zich maar voort.

Al zo lang ik in de Etterbeekse politiek zit, is de heraanleg van ons “iconische” plein een item.

Op deze blog heb ik er verschillende malen over geschreven, voor de eerste maal (voor zover ik het kan terugvinden) op 24 november 2008, dus al bijna 7 jaar geleden.

Plannen te over, participatieve ateliers legio, en in deze legislatuur al 2 openbare onderzoeken met overlegcommissie.

Maar nog geen straatsteen verplaatst en nog geen plataan omgehakt.

Laat staan een parkeerplaats minder……..

Want daar lijkt alles om te draaien: het democratisch recht op rijden en parkeren.

Lach niet, zo heet de vzw Droit de Rouler et de Parquer echt in het Nederlands.

http://www.drpasbl.be/

Ofschoon ik als vertaler begrijp dat het woord “democratisch” nodig was om de afkorting kloppend te maken, vind ik de toevoeging even veelzeggend als het verzwijgen ervan in het Frans.

Het recht om (overal en altijd) te rijden en te parkeren, is impliciet grondwettelijk voor deze auto-craten.

http://www.drpasbl.be/pdf/FOLDER-fr-jan12.pdf

Vandaar ook dat zij zich zo boos maken als tijdens de Autoloze Zondag één dag (op 365!!) dit recht wordt geschonden.

Terzijde, er is ook een alternatieve fietsers-DRP, met meer gevoel voor proporties en voor humor.

http://lapsuske.brubel.net/Droit-de-Rouler-Peinard-Cyclistes-Quasi-Quotidiens-DRP-CQQ

De voorzitter van de Jourdanhandelaarsvereniging is ook actief lid van DRP.

Met als wapenspreuk Klanten = Automobilisten leidt hij het verzet tegen de plannen van het federaal samenwerkingsakkoord Beliris met de gemeente Etterbeek.

http://www.lavenir.net/cnt/dmf20151023_00724079.

Wie de bovenstaande evidentie niet deelt en durft te stellen dat het plein er ook voor anderen is én voor andere vervoerswijzen dan de auto, kan op weinig begrip rekenen.

Démocratique? Qui a dit démocratique?

“Onze auto blijft onmisbaar”.

“Opdat wij nog zouden kunnen autorijden en parkeren, en ons dagelijks leven geen hel zou worden!”

“De auto is een factor van levenskwaliteit door bijna iedereen gewild”.

Zie hier enkele citaten uit de Nederlandstalige folder van DRP om de gedachtewereld te schetsen waarin deze mobiele democraten leven…………. in de 21e eeuw.
Droit de rouspéter et de protester.

Nadat de gemeente bij het vorig openbaar onderzoek goed had geluisterd naar de handelaars en ondanks het al jaren gevoerde overleg toch nog een paar substantiële wijzigingen had doorgevoerd – die helaas voor weer een jaar vertraging hebben gezorgd – was de verwachting dan ook dat er eindelijk voldoende maatschappelijk draagvlak zou zijn voor de plannen.
Quod non.

Niet alleen bleven de handelaars zich op 29 september jl. luidkeels verzetten tegen de voorgestelde schrapping van 70 parkeerplaatsen (ondanks het feit dat er op zeer korte afstand voor compensatie is gezorgd) en tegen een aantal andere punten van de heraanleg, ze waren er bovendien in geslaagd ook een deel van de bewoners achter zich te krijgen in hun verzet.

Bewoners waarvan het gemeentebestuur altijd had gedacht dat ze eerder pro zouden zijn vanwege een betere levenskwaliteit.

Quod non bis.
Plannen terug naar af(zender), Beliris, hetgeen zou betekenen: een stille dood en Jourdan voor eeuwig een vierkant rondpunt in plaats van een echt plein?

Luisteren naar het luide protest van de brede coalitie DRP-handelaars-omwonenden onder het mom van participatie, of “la primauté de la politique” laten gelden, c.q. herstellen?

Vanuit mijn sympathie voor bewonersinspraak versie Bral in Brussel, en versie Ringland/stRaten-generaal in Antwerpen ben ik geneigd te zeggen: de wakkere, mondige burger heeft altijd gelijk.

Waar bestuurders systematisch opgesloten zitten in hun eigen (on)gelijk, met handen en voeten/fouten gebonden aan promotoren en subsidiërende hogere overheden.

Maar nu ben ik zelf bestuurder…..

In een artikel in De Standaard van 26/27-9-15 “Oosterweel aan de wurgpaal” werd de Leuvense socioloog Luc Huyse geciteerd, die stelt dat wantrouwen (jegens de overheid) tot “disruptief activisme” leidt.

Elders in het artikel wordt gezegd dat een groot politiek draagvlak nog geen maatschappelijk draagvlak is.

Zonder de buurtbewoners van Nimby-isme te willen beschuldigen – en zelfs als is het dat wel, wat dan nog, want ook een achtertuin verdient het beschermd te worden, waar met name de horeca de openbare ruimte als haar voortuin meent te mogen inpalmen – waag ik het, en het voltallige college met mij, te betwijfelen of 1. de rest van de Etterbeekse bevolking wel wakker ligt van dit dossier, en 2. zo dit toch het geval zou zijn, dat het is omdat ze de plannen niet goed vinden (de heisa rond de Brusselse piétonnier van de centrale lanen in het achterhoofd).

Wij als college zijn van mening dat het Jourdanplein alle Etterbekenaren toebehoort, en dat alle Etterbekenaren recht hebben op een plein van de 21e eeuw.

Het democratisch recht om te ademen en te stappen.

Droit de respirer et de se promener.

En dat wij als bestuursorgaan, gelegitimeerd door democratische verkiezingen, het politieke recht hebben te zeggen: wij hebben goed geluisterd naar jullie opmerkingen en bezwaren, wij zullen er in de mate van het mogelijke rekening mee houden, maar…………. wij staan achter onze plannen en voeren ze uit.

Afspraak in 2018 om ons daar op af te rekenen.

Zoiets heet: je verantwoordelijkheid nemen.

Tot slot een laatste citaat uit het Oosterweelartikel:

“De gemeenteraadsverkiezingen van 2018 worden hoe dan ook een referendum over Ringland”.

Ringland, Jourdan, zelfde strijd?

Meer info:

Advertenties