Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Na een deugddoende (en wel verdiende, dat moet er altijd bij………) vakantie in Frankrijk sinds enige tijd weer aan het werk.

Eerst bij de gemeente en vervolgens bij de Raad van de EU.

Terwijl ik er in 3 weken Auvergne in geslaagd ben de televisie nog niet eens in het stopcontact te steken, laat staan er naar te kijken, en mij enkel minimaal globaal te voeden met een keer of drie per week de plaatselijke krant La Montagne, en hoogstens één keer per week de nationale Libération, overstromen de beelden en bijgaande commentaren mij sinds kort weer dagelijks.

En voor zover ik daar zelf voor kies, onophoudelijk in real time on line.

Griekenland en de euro lijken al weer eeuwen geleden en niets meer dan een waantje van de dag.

Wie spreekt er nog van Tsipras en Dijsselbloem?

De vluchtelingen-“problematiek” is op alle voorpagina’s.

En nestelt zich met schokkende foto’s op ons netvlies.
Vanwaar dan die relativerende aanhalingstekens?

Omdat we het, met Merkel gezegd, kunnen “schaffen”.

Waarmee ze haar status van pispaaltje voor (extreem)links in de Griekenlandcrisis in een handomdraai heeft ingewisseld voor die van lichtend voorbeeld voor diezelfde politieke strekking.

Het kan verkeren……..
Ook voor mijn partij is Angela even een “angel”:

http://www.demorgen.be/opinie/bart-de-wever-en-gwendolyn-rutten-doen-onbeschaamd-aan-blame-the-victim-a2447435/

Terwijl ik binnen in mijn glazen toren onder helikoptergeronk zit te peinzen over de juiste vertaling van “residence related document” en “policy initiative”, brandt Brussel op enkele honderden meters afstand aan het Schumanplein.

Waar Belgische flikken en Hollandse ME-ers eensgezind de boze boeren buiten de beschermde perimeter moeten zien te houden onder een regen van eieren, voetzoekers en stro.

Europa werkt, althans dat van de politiële samenwerking.

In de asielcrisis werken de lidstaten elkaar vooral tegen: de noordelijke tegen de zuidelijke, de nieuwe tegen de oude.

Hoe ver weg lijkt de euforie om de val van de Muur.

Wie herinnert zich nog dat alles begon met het doorknippen van het prikkeldraad tussen Oostenrijk en, juist ja, Hongarije.

Ook dat kan verkeren….

En dan de boeren.

Is het zo simpel als sommigen op de sociale (?) media stellen: “Wanneer de boeren niet meer klagen, nadert het einde der dagen”?

Uit mijn discussies met de laatste boeren op mijn hoogte (700 m) in de Auvergne leer ik dat ze inderdaad reden tot klagen hebben.

Ook tegen de EU.
Al is het ooit anders geweest, want zonder de EU hadden velen al veel eerder moeten stoppen.

Wie herinnert zich nog de melkquota die voor prijsstabiliteit zorgden en overproductie verhinderden?

Toen die werden afgeschaft, leken gouden tijden in aantocht, mede door de grote melkvraag uit China.

De zegeningen van de vrije markt bleken evenwel niet eeuwigdurend, en dus vraagt de sector Europa nu weer om in te grijpen.

Vooral de wensen van de boeren kunnen verkeren…..

En er kunnen verkeerde keuzes zijn gemaakt in een niet zo ver verleden.

Feit is dat onze landbouw op de schop moet wil ze kunnen overleven.

Men kan de groenen veel (maar niet te veel) verwijten, niet dat ze daar nooit voor hebben gewaarschuwd.

En dat blijven doen, zoals Bart Staes gisteren nog: http://www.bartstaes.be/nl-BE/artikel/standpunt/landbouw-heeft-dringend-nood-aan-alternatief/26221.

Dat kan en zal niet verkeren…….

Griekenland, de vluchtelingen, de boeren, om nog maar te zwijgen van het inmiddels al bijna “bevroren” (als synoniem voor vergeten?), conflict in Oekraïne, en om nog niet eens te beginnen over de nakende klimaattop in Parijs………

Sta mij toe zo kort na mijn deugddoende (etc…..) vakantie al weer overvallen te worden door een zekere moedeloosheid.

Maar ik blijf hopen dat de EU het “schafft”.
Tegen beter weten in?

Advertenties