“De verkiezingen zijn achter de rug”, zo begon ik mijn laatste blogje, op 28 mei.

“Al zijn we niet bang voor oppositie als we niet nodig of gewenst zijn”, besloot ik.

Inmiddels zijn we een maand verder en mijn slotwoorden uitgekomen.

We zijn mathematisch niet nodig: Vanhengel kan als winnaar verdelen tussen en heersen over niet-helemaal-verliezer sp.a en echte-verliezer CD&V.

Ideologisch én om de uitslag van de verkiezingen te weerspiegelen, zijn we wel nodig, maar dat is een ander paar blauwe mouwen voor king maker Guy.

En dus zijn we niet gewenst.

Zo simpel is dat langs Nederlandstalige kant in Brussel.

Guy wikt, herschikt en beschikt.

In 2009 was het niet anders.

Pascal Smet had aangekondigd dat hij het met Groen wilde doen én zonder VLD, waarop Vanhengel, met de  zegen van kameraad Picqué, diens zusterpartij sp.a loosde en Groen – toen de kleinste – aan boord haalde.

Via een voorakkoord met CD&V.

Om voor de laatste keer te proberen een hardnekkige politieke stadslegende uit de wereld te helpen: niet sp.a en Groen hadden een voorakkoord (zoals nu, naar verluidt, sp.a en VLD wel hebben), maar de twee conservatieve partijen.

Zodat ik in één moeite door de tweede progressieve gotspe kan begraven: niet Groen heeft sp.a uit de regering geweerd (hoe zouden we dat kunnen: we zaten er niet in én we waren de kleinste) maar VLD en CD&V………….. de twee partijen waarmee Smet nu vrolijk een regering aan het vormen is.
Hoe had u uw wraak graag gehad, mijnheer Smet, lauw in grote brokken of ijskoud in fijne reepjes?

Afgezien van deze politico-culinaire bedenkingen, waar het om gaat is dat we er niet bij zijn, ondanks goed regeringswerk en een zeer goede verkiezingsuitslag.

En dat we klaar staan voor een zeer goede oppositie met drie i.p.v. twee goede parlementsleden, samen met Ecolo, die er ook niet meer bij zal zijn.

Ook hier “une vengeance en règle”, met name van Laurette Onkelinx vanwege het Schaarbeeks drama van 2006?

Of prozaïscher, vanwege het grote verlies van Ecolo, en dus te klein geworden?

De helft van je fractie kwijtraken is niet niks.

Tijd voor herbronning en zelfkritiek, aanscherping van je profiel in de oppositie en in het slechtste geval interne afrekeningen………met de nadruk op “slechtste” en “intern”.

Mag ik even nostalgisch worden nu de onderhandelingen in Brussel gaande zijn, eerst NL en FR apart, vervolgens samen voor “den bico” en tenslotte voor de gewestregering.

Op het gevaar af gelijk de vrouw van Lot tot zoutpilaar te verstenen omdat ik achterom kijk.

In 2009 annuleerde ik mijn fietsvakantie langs de “ehemalige innerstaatliche Grenze” (tussen Oost- en West-Duitsland) om mij twee bloedhete weken lang op te sluiten in de vergaderzalen van het Brussels Parlement, met zicht op de “farcen en attrappen”-winkel le Palais des Cotillons.

Ik, het Friese jongetje dat geen Belg mocht worden, onderhandelde met de Mouraux’, Picqués, Grouwels’, Vanhengels, enz. van dit kleine Brusselse wereldje over de vorming van een nieuwe gewestregering.

Ik zag – en hoorde!- hun grote en kleine trucen, hun echte en gespeelde boosheid, hun fundamentele en accidentele breekpunten.

En ik zette mijn handtekening onder onze afspraken die de basis moesten vormen voor 5 jaar samen regeren.

Is het een wonder dat ik even een beetje vrouw van Lot word bij zo veel zout?

 

Hoe graag zou ik nu niet de vlieg op het plafond zijn die observeert hoe het FDF en de CD&V samen over Brussel beslissen.
En mijn zout op Grouwels en Gosuin laten druppelen, zout van mijn tranen met tuiten van plezier om weer zo’n wending van een speling van een lot.
Mochten de Brusselse onderhandelingen niet zijn afgerond voor de nationale feestdag – hoogst waarschijnlijk nog altijd zonder een nieuwe federale regering – dan zal ik aan ze denken, al peddelend op mijn blauwe Utopia Silbermöwe langs de Plages du Débarquement.

Bevrijd.

DDAY

Advertenties