Politiek is een sport.

Politiek lijkt op sport.

 

Hoe je de stelling ook draait, er zit een grond van waarheid in.

Evenals in de sport heb je in de politiek snelwandelaars, sprinters, duurlopers, hardlopers…

Helaas ook doodlopers.

Je hebt aanvallers, verdedigers, en spelverdelers.
Er zijn verspringers, hoogspringers, hinkstapspringers….
Gelijk in de politiek heb je in de sport lieden die hun sportbeoefening “beleidsmatig” aanpakken en zij die enkel naar hun hart luisteren.

Zoals je sportieve politici hebt en onsportieve politici.

Ik bedoel niet luilakken die de 10 miles van Antwerpen of de 20km van Brussel nooit zullen lopen, noch de uitslovers die de Ronde van Vlaanderen rijden of de Mont Ventoux bedwingen.

Maar politici die “sportief” hun ongelijk kunnen toegeven, en andere, die koste wat het kost willen winnen.

Nee, geen namen.

Voor mij vallen sport en politiek dikwijls samen in die zin dat er in dit land heel vaak een campagne te voeren is terwijl ik train voor de 20 km van Brussel.

Sinds mijn eerste deelname in 1993 waren er goede trainingen en slechte trainingen.

Zoals ik goede tijden liep en – steeds vaker – minder goede.

Sinds mijn eerste campagne in 2000 waren er goede en minder goede verkiezingsresultaten.

Trainen in een verkiezingsjaar zorgt niet noodzakelijk voor goede of juist slechte uitslagen in beide disciplines, al heb ik de relatie nog niet wetenschappelijk onderzocht.

 

Zoals gezegd op deze blog deed ik het dit jaar campagnegewijs iets rustiger aan.

Blessuregedwongen ook in de voorbereiding van mijn 17e 20km.

Fietsen en zwemmen moesten de conditie op peil houden, en daarnaast liep ik één keer 15 km.
Die laatste test een week voor de wedstrijd was positief.
En dus deed ik op 18 mei opnieuw mee.
Niet zo “snel” als de koning, maar toch niet ontevreden over mijn 2.09.01.

Per slot van rekening liep ik in 2005 ook al 2.10, dus echt veel slechter ben ik niet geworden.

Of dat voor de politiek ook geldt…………..

 

Behalve mijn persoonlijke wederwaardigheden, die niemand interesseren maar nu eenmaal wel de ware reden zijn om een blog te beginnen, zij het zorgvuldig verborgen onder een laagje “politiek”, wilde ik toch nog een origineel idee aan mijn grote schare trouwe lezers kwijt.

 

Het is mij namelijk opgevallen dat het aantal Nederlandstalige kiezers in Brussel én het aantal lopers van de 20 km naar elkaar toe groeit.
Steeds minder van de ene groep, steeds meer van de andere.
Minder dan 50.000 kiezers en al zo’n 45.000 lopers.

Begrijp me goed, ik wil niet de opkomstplicht en het algemeen meervoudig kiesrecht vervangen door een ordinaire stratenloop.

David Van Reybroucks lotingvoorstel zal het ook niet halen, dus wie ben ik om aan de verkiezingen te sleutelen.

Toch zag ik al 50.000 Brusselse Vlamingen, jongeren en ouderen, door de straten van de hoofdstad rennen met hun witte stembrief als “dossard” op de buik gespeld.

De uitslag van het Ecolo-Groenteam van aflopen zondag voorspelt overigens wel veel goeds voor het nieuwe systeem.

lopers

 

U ziet, ik ben als sportman even zeer een amateur als op politiek gebied.

Vertaler, hou je bij je leest?

Advertenties