Ja, Jos, dat wist ik nog, maar hoe was uw achternaam ook maar weer?

Bij het overlijden van Jos Chabert, komt deze herinnering bij mij boven.

Afgezien van zijn inhoudelijke verdiensten (het Wetstraatfietspad, niet te verwarren met de Chabertroute………. boven Brussel).

 

Jos Chabert, de oude sluwe vos, leerde mij, het politiek “groentje” ooit op een receptie hoe je mensen altijd de indruk kon geven dat je ze herkende.

Per slot van rekening niet onbelangrijk in het marginale maar o zo cruciale nevencircuit van vernissages, cocktails, recepties en gewone, dagdagelijkse ontmoetingen op straten, pleinen en markten.

 

Als je iemand tegenkomt waarvan je je voor- noch achternaam herinnert, steek je je hand uit/op en zegt “Ha, hoe is het met je, euh…..maar help me even….”.

Zegt de persoon “Jos Chabert”, dan heb je twee mogelijkheden.

Of je zegt: Ja, Jos, dat wist ik nog, maar Chabert was ik vergeten.

Of je zegt: Ja, Chabert, dat wist ik nog, maar Jos was ik vergeten.

Allebei raak.

Jos Chabert

 

 

 

 

 

 

Ik pas de truc niet toe want vind ze te doorzichtig (alhoewel………. als je het daarmee zo lang als politicus kunt uithouden), maar Chabert zal ik nooit vergeten.

Jos ook niet.

Advertenties