2013-11-10 11.29.45Eindelijk, na 90 jaren in dit leven, heeft mijn ex-collega Willy Van W. het tijdelijke voor het eeuwige verruild.

Of dat een goede ruil is?

Hangt ervan af hoe zijn levenskwaliteit nog was, én of hij zelf in het eeuwige geloofde (gelooft)…….

 

Hoe het ook zij, Willy is nu een ex-tijdelijke.

En een ex-collega.

In feite was hij dat al levenslang, want hij kwam werken bij de Raad in 1958, toen ik 1 jaar was, en vertrok in 1986, 1 jaar voor ik naar Brussel kwam.

We hebben dus nooit samen gewerkt.

Vandaag 11 november wil ik toch even stilstaan bij deze oud-strijder van de Europese Unie, die zijn hele carrière bij onze telefoondienst heeft gesleten.

Blijkbaar een gezonde bezigheid.

 

Hetgeen niet gezegd kan worden van de vele jonge mannen die in verschillende oorlogen ook voor vrede in Europa hebben gestreden.

Vaak met verlies van eigen leven.

En zonder het te weten: in 14-18 en in 40-45 streed men meer voor eigen vorst en vaderland dan voor Van Rompuy en de blauwe vlag met 12 sterren.

 

Ik zeg dit alles zonder ironie, ook al doet de inleiding anders vermoeden.

Als schepen echter vertegenwoordig ik de bevolking van een ganse gemeente.

En in die hoedanigheid heb ik er geen enkele moeite mee om geheel ernstig hulde te brengen aan alle doden van alle oorlogen.

 

Vandaag op 11 november zal dat evenwel niet gaan.

Ten eerste omdat ik moet werken voor het Europa waarvan de tweevoudige verliezer ook deel uitmaakt, en dus geen “feest” voor mij.

Ten tweede omdat wij in Etterbeek tegenwoordig de eerste en de elfde november combineren.
Zo kon het dus gebeuren dat ik op 1 november, Allerheiligen, per dienstauto langs verschillende begraafplaatsen en gedenkstenen werd gevoerd.

“(…) om deel te nemen en dit vergezeld van de andere leden van het Schepenkollege, aan de huldeplechtigheden ter nagedachtenis van de Etterbekenaren die voor de vrijheid gestreden hebben…”, zoals dat in het Etterbeeks heet.

 

We begonnen met de meest indrukwekkende site, “de omheining van de Terechtgestelden” op de voormalige Tir National achter de VRT/RTBF.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Nationale_Schietbaan

Hier liggen bijv. de gefusilleerden Gabrielle Petit en Edith Cavell.

Maar ook, minder bekend, de Etterbekenaar Albert Meurice, die een straat in Etterbeek kreeg in mijn buurt.

Zijn dochter, een oude dame inmiddels, was aanwezig tijdens de korte plechtigheid.

Het schijnt dat zij in ruim 40 jaar nooit één keer gemist heeft!

Ten overstaan van zulke mensen – levenden én doden – zou ironie of enige andere vorm van relativering, toch misplaatst zijn?

 

Alleen mijn eigen rol in dit ceremonieel mag ik, die in 1830 nog gewapenderhand dit land zou zijn uitgebonjourd, relativeren.

Ik hoefde dat niet eens zelf te doen.

Mijn attributen deden het werk.

De geel-zwarte sjerp die ik nog net op tijd had kunnen aanschaffen, uit respect voor de nabestaanden, en die ik fier doch onwennig om mijn niet voldoende imposante buik had geknoopt; zorgde er voor dat het portier van de dienstwagen niet goed sloot.
De twee rode flosjes die de driekleur moeten vervolledigen, bleken tussen deur en koetswerk geklemd te zitten.

Een probleem dat simpel kon worden opgelost “en tirant la floche vers la gauche”.

Geheel onprotocollair maar wel meer in overeenstemming met een toepasselijke militaire uitdrukking, die niet geheel onwelgekomen wonderwel aansluit bij de inleiding van dit mortuaire doch geenszins morbide stukje.

http://www.linternaute.com/expression/langue-francaise/102/passer-l-arme-a-gauche/

Advertenties