“Terug naar school” als vertaling voor “rentrée scolaire” heb ik altijd erg prozaïsch gevonden.

Maar wat te doen met “rentrée politique”?

Terug naar de politiek?
Hier is een nieuwe rentrée in het schier eindeloos rijtje “teruggen”: la rentrée réelle.

Terug naar de werkelijkheid, de reality.

Niet die van de shows, wel die van de reële, harde, dagelijkse wereld: sleur van het dagelijks werk, schok van de wereldse wreedheid, en alles wat daar tussenin ligt in goede en kwade dagen.

Welcome back na weken “God in Frankrijk”.

Met schande moet ik, die al vanaf mijn 13e, 14e levensjaar zowat dagelijks de krant lees en naar het tv-journaal kijk, toegeven met hoeveel gemak ik alle vensters op de wereld tijdelijk dichtsmijt om ongestoord naar mijn eigen kleine Auvergnaatse tuintje te turen.
Il faut cultiver son jardin.

Bien-sûr, M. Diderot, maar is de wereld behalve een dorp inmiddels ook geen tuin geworden?

Een dorpstuin die sommige gekken liever met bommen dan met spades omspitten?

Ik wil het even niet zien, horen, ruiken.

Geniet liever van een miauwende buizerd schijnbaar zonder wiekslag hoog in de lucht.
Van het geluid van knappende brempeultjes in de zinderende middaghitte.

Maar ook van vallende wijnslakken die in hun houten kist wachten op mijn koele bord.

Of van het hysterisch ronken van mijn motorzaag tegen een weerloze boomstam, om niet geheel en al soft te worden…………

 

Onvoorstelbaar hoe ik er in slaag al die weken lang de televisie in de hoek van de kamer onder een oud gordijn te laten, de stekker niet eens in het stopcontact te steken!

Mij tevreden te stellen met 1 magere bladzijde wereldnieuws in La Montagne.

Het kan nog smaller, want soms hoor ik zeggen: “Il n’y rien dans La Montagne, nous, on lit que La Ruche”.

Wie La Ruche ooit heeft gezien, een plaatselijk krantje dat recht heeft op het voorzetsel “sur” in plaats van “dans” (“Je l’ai lu sur La Ruche, donc ça doit être vrai”), en Le Monde kent, moet toegeven dat ik nog niet helemaal uit de wereld getreden ben.

Hetgeen trouwens blijkt bij mijn “rentrée réelle”: ik pak onmiddellijk alle goede en slechte gewoontes om goed en slecht nieuws op te nemen weer op, gaande van internet tot laatavondjournaal, over dagblad.

Hetgeen me geen gelukkiger maar wel een “werkelijker” mens maakt.

 

Tot de volgende vakantie “dans la France profonde” waarin ik mij opnieuw mag afvragen of de ware diepgang niet schuilt in de oppervlakkige (wat heet!) observatie van wat ik ruik, hoor en zie.
In plaats van in de constructie en interpretatie van wat ik meen, wat anderen menen, en hoe wij menen die overeenkomsten en verschillen in kaart te kunnen brengen in partijprogramma’s en meerderheidsakkoorden.

 

Als de wereld nu eens niet groter was dan de Bijenkorf ons voorliegt?

En de rest gewoon voor de Berg en de Wereld is?

Salut aan wie zo lezen en leven wil…………..

Ik kan het niet.

Nog niet.

 

Tot slot nog dit: je hoeft geen abonnement op La Ruche te hebben om te weten dat het niet goed gaat met de bijen.

Advertenties