2013-06-19 12.47.00Schepen zijn van Openbare Werken, kan het boeiender?

Niet alleen lastenboeken en laster zijn mijn deel, soms ook ladders.

Zo kreeg mijn dienst onlangs een vriendelijke brief – ja, ook dat gebeurt, zij het minder vaak dan klagende en zagende – van een Etterbekenaar die op de 3e verdieping van een gebouw woont.

Van waaruit hij zicht heeft op een klein stukje grond dat, zo hebben zijn naspeuringen aan het licht gebracht, eigendom is van de gemeente.
Het lapje grond is te klein om er op te bouwen en het is te besloten (zie foto) om er een publieke tuin van te maken.

Un espace-déchet, zoals dat heet: van niemand, voor niemand.

En toch onderhoudt de gemeente het min of meer.

Laddersgewijs want de sleutel tot het toegangspoortje is al jaren zoek

Mijnheer X heeft kinderen en fietsen.

En zou het terrein graag huren of kopen om er een fietsenstalling van te maken.

Een vraag die duidelijk maakt dat er bij mensen die in een appartement wonen behoefte bestaat aan oplossingen voor langparkeren op de openbare weg: boxen, trommels, lege parkeergarages, het doet er niet toe.
“Le type de parking vélo devra …….. être choisi en fonction des disponibilités sur l’espace public et en fonction du type de demande (stationnement de courte durée ou de longue durée)”, zoals dat heet in mijn hoofdstuk van de Déclaration de Politique Générale (nog niet vertaald).

Om het terrein zelf in ogenschouw te kunnen nemen, reisde ik met 3 man en 2 ladders sterk af naar de begeerde « zakdoek » , niet meer dan 37m2 groot.
Correctie: op papier in het kadaster 146m2 maar in de loop der tijd moet de gemeente een deel hebben verkocht, en daar staat nu een hangar op.

Alvorens wij aan mijnheer X kunnen verkopen, moeten wij dus uitzoeken hoe groot de Etterbeekse Bermudadriehoek feitelijk is en wat er ooit allemaal in verdwenen is.

Schepen zijn van Openbare Werken, kan het exotischer?

Advertenties