https://i2.wp.com/farm2.staticflickr.com/1221/1093799253_15428e3788.jpgDeze rare rekensom van “de enige Hollander die niet kan tellen” zoals ik dikwijls het ijs bij Vlamingen breek, bevat de geheime code voor een historische dag.

De dag dat ik bijna hysterisch werd.
Zelden een enerverender dag , nee week, weken zelfs, meegemaakt, stresserend, angoisserend, nuitblancherend, maagzwerend………

Zeven weken na de verkiezingen nog altijd geen nieuws over mijn schepenkansen.
Geen nieuws, goed nieuws?

In Etterbeek nog weinig duidelijkheid over de bevoegdheidsverdeling.

Van het front van de Unie, die zich soms vermomt als AIPN (“l’autorité investie du pouvoir de nommer”), mijn echte baas, wiens brood ik eet en waarvan ik dus geacht word het woord te spreken, ook geen nieuws.

Geen nieuws, goed nieuws?
Niet zeker, en dat op donderdag 29 november.

Een toevallige datum, zo maar geprikt in mijn agenda?
Willekeurig een paar dagen voor de eedaflegging op maandag 3 december?

Zeker niet!

Woensdag het gemeentesecretariaat in rep en roer want donderdag 29 november voor middernacht moesten de namen officieel op een formulier met handtekeningen prijken dat naar het gewest moet.

 

Voorlopig verhinderd schepen dan maar?
Dat kan alleen in een bepaald aantal gevallen, en artikel 18 van de Nieuwe Gemeentewet kent niet de casus van “Europees ambtenaar tussen wal en schip”.

Donderdag om 00.00 uur zou de klok slaan voor mijn schepenkansen.
Noodklok in mineur of vrolijke tingeltangel?

Donderdag verschillende “vriendelijke” telefoontjes gepleegd met de bevoegde diensten van mijn AIPN om ze duidelijk te maken dat ook Belgische administraties termijnen kennen, wettelijke zelfs.
Belgische wetten, maar toch…………..
En dat ook Europese ambtenaren recht hebben op een correcte behandeling door hun werkgever.
Geen Belgische, maar toch………
De boodschap leek over te komen en plotseling geraakte alles in een stroomversnelling.

Eind goed al goed, met het verlossende document per email om vijf minuten voor vijf uur, zeven weken na de verkiezingen, zeven uur voor het verstrijken van de uiterste termijn.

Wat mij er bovenop heeft gehouden in deze rotweek (mag zelfs in het meervoud) is natuurlijk de steun van mijn vrouw, mijn partij, mijn fractie maar vooral van “de mensen”.
Ik weet dat het mottig klinkt, erger nog, CD&Vees, maar het is zo.
Gewone mensen, oudere en jongere Vlamingen en Franstaligen, die voor mij gestemd hebben en die mij graag schepen zien worden.
Gemeentepersoneel – volstrekt neutraal évidemment – dat mij aanspreekt in de lift van het gemeentehuis.
De mensen van Wijkhuis Chambéry enz. enz.

In drie woorden: dat doet DEUGD.
In Nederland zou ik het woord “plezier” bezigen, maar DEUGD is veel mooier omdat het nog iets anders betekent in allerlei vaak bijbelse uitdrukkingen.
Zoals boontje om zijn loontje komt en je respect moet verdienen, wordt in mijn calvinistische opvatting van de politiek en bij uitbreiding het leven deugdelijkheid/deugdzaamheid ook beloond.
En dat doet dus DEUGD.
Het klinkt aanmatigend voor wie zich aan mijn zelfverklaarde rechtlijnigheid wenst te storen.
Ze doen maar.
Ik zal nog wel meer kritiek over mij heen krijgen.
En ik zal me moeten wapenen.
Nog meer dan de afgelopen 12 jaar, want het echte werk begint NU.

 

foto: Attribution Some rights reserved by Modern Relics

Advertenties