Ook al vallen de laatste herfstbladeren in de eerste winterplassen en vormen zo het perfecte decor voor mijn politiek en leeftijdsgebonden crisisje (lees Mulatu Rikske), waar ik mij, paradoxaal genoeg goed bij begin te voelen, mits gesmoord in een groot glas EerlijkeHandelsRum, toch wil ik proberen mij aan deze lethargie te ontrukken.

Met kunst en cultuur, want konden zij de wereld niet redden, zo dacht men ooit in A’, toen dat nog van iedereen was?

Het werd dus een cultureel weekje, een beetje zoals vroeger, voordat de politiek mijn avondlijk leven verwoestte.

 

Op maandag gingen de onderhandelingen niet door, dus kon ik thuis rustig verder lezen in het boek van Hans Vandecandelaere over Brussel als migratiestad: “In Brussel, een reis door de wereld”.
http://www.epo.be/uitgeverij/extrainfo.php?id=9789491297359-A

Vele migratieverhalen die veel boeiender zijn dan die der eurocraten, kort – en vrij clichématig helaas – beschreven in “De kracht van eieren en blote borsten”.

Maar ook ik ken boeiende verhalen die niet beschreven zijn, bijvoorbeeld dat van Nasser, mijn Iraanse bierboer die zijn land ontvluchtte omdat zijn dameslingerie onder de ayatollahs minder aftrek vond (van bh’s naar bier…..) of omdat hij de sjah wel een toffe peer vond……. en nog altijd vindt overigens.

De twee Iraniërs die wel aan het woord komen, ken ik persoonlijk, en dat geeft het boek een extraatje.

Zoals ik ook Hans ken want Brussel is niet alleen een kleine migratiestad maar ook een groot Vlaams dorp.

 

Dinsdagavond ging ik in het kader van de veertiendaagse van gelijke kansen (door mijn staatssecretaris georganiseerd in het gewest, en door mijn schepen in Etterbeek) naar de film Ladies’ Turn kijken.

http://www.ellestournent-damesdraaien.org/index.php?option=com_content&view=article&id=149%3Aladies-turn&catid=27&lang=nl

Een zeer goed gemaakte documentaire over Afrika, voetbal én vrouwen, verenigd in Afrikaans vrouwenvoetbal.

Ik hou van alle drie, en wie weet word ik schepen van sport in Etterbeek, dus daarheen!

Na afloop met de réalisatrice, Hélène Harder, gepraat en de dvd gekocht, voor het goede doel.

 

Woensdagavond met Véronique naar Cinematek, voor het eerst in 25 jaar Brussel.

Ja, ik schaam me.

Ook hier werd de film, Après Mai, ingeleid door de maker, Olivier Assayas.

http://www.cinebel.be/nl/film/1008856/Apr%C3%A8s%20mai

Maar wat een verschil, zowel de film als de regisseur.

Was Harder even spontaan en fris als haar film, Assayas is een echte Franse “intellectueel” en zijn film langdradig en vol gebabbel; “du nombrilisme franco-français”, zoals zelfs een Franse criticus durfde te schrijven temidden van de vele loftuitingen (o.a. in De Morgen).

 

Donderdag eerst Algemene Vergadering van de vzw Passa Porta,

http://www.passaporta.be/index.php?q=passaporta/nl/home/

het literatuurhuis in de Dansaertstraat met een zeer interessant programma, waar ik ben ingerold door de politiek.

Na ruim een half jaar wekelijks naast voormalig cultuurminister Hugo Weckx te hebben gezeten in de Brusselse Raad der Wijzen die het gewest moest hervormen, vroeg Hugo mij of ik niet in de AV van Passa Porta wilde zetelen.

Hopende dat ik zo weer enigszins kon aanknopen bij mijn eerste roeping, de literatuur, zei ik ja.

Met als gevolg dat ik één keer per jaar werkingsverslagen, beleidsplannen, rekeningen en begrotingen moet lezen……… zoals in de politiek.

Maar wel met mensen uit andere sectoren, en dus toch een verademing.

Daarna nog snel naar Etterbeek, waar het Davidsfonds een lezing had georganiseerd met Hans Vandecandelaere, ja, dezelfde.

Was het door mijn aanwezigheid dat het debat na afloop al snel over de eurocraten ging die niet geïnteresseerd zijn in dat schitterende Belgische stemrecht?

En waarom ik er nu juist wel in geïnteresseerd ben, zou een van de thema’s moeten zijn geweest van de Panorama-uitzending die vrijdag tijdens de Eurotop in de Europese wijk zou worden opgenomen.

Ware het niet dat de VRT de veiligheidsrestricties in en rond Justus Lipsius had onderschat, en, eenmaal geconfronteerd met die beperkingen, besloot op een andere dag te draaien.

Of ze mij nog gaan vragen?
Ik weet het niet, want tijdens de telefonische voorbereidingen bleek al snel dat ze wat moeite hadden om mij in een afgelijnd vakje te steken.

En ik zelf ook.
Moest ik reageren als Europees ambtenaar (en mijn collega’s verdedigen) of als Belgisch politicus (en mijn collega’s bekritiseren)?
Mag ik het soms zelf ook even niet meer weten?

Is dat niet die typische gelaagdheid van elk migratieverhaal, het bladerdeeg of de lasagne van de samengestelde persoonlijkheid?
Goed voor een dik boek.

Moeilijk voor een korte quote.

 

De balans van een weekje meer kunst dan politiek is al bij al positief.
En zo lang ik geen nieuws heb over mijn politieke toekomst (EU, wo bleibst du?) zet ik mijzelf even tussen politieke haken.

Square brackets in de teksten die ik moet vertalen.

In afwachting van het moment dat er iets te vertalen valt.

 

Gelukkig valt er altijd wel iets te vertellen dankzij kunst en cultuur.

De wereld kunnen ze wellicht niet meer redden.

Mij nog wel.

Advertenties