Ben ik even blij dat ik vandaag niet voor Europa werk.
Gelukkig nog verlof deze week en dus kan ik vanuit de luwte van de ivoren torens een aantal zaken iets afstandelijker overschouwen.
Toegegeven, het valt allemaal in het niets in vergelijking met de zaken die ik in mijn vorige, egoïstische, blogje aanstipte.
En daar stonden de Four More Years van Obama nog niet eens bij!
Ik zal zowat de laatste der Belgen zijn die hem nog niet heeft gefeliciteerd.
Bij deze, beste Barack (want groten der aarden spreken elkaar met de voornaam aan).

Maar had ik vandaag geen verlof gehad, was ik dan ook gaan werken?
Of gaan staken?
Want Europese ambtenaren zijn werknemers zoals alle anderen – op een paar “details” na – met plichten én rechten.
En daar behoren ook de vakbondsvrijheid en het stakingsrecht toe.
Ja, ik ben gesyndiceerd.
Nee, ik staak niet.

Ofschoon ik de eisen gerechtvaardigd vind……………. voor de nieuwe collega’s van na de grote toetredingsgolf.
Mijn primaire en secundaire arbeidsvoorwaarden zijn werkelijk ongelofelijk riant, en dus zul je mij daar nooit over horen klagen.
Voeg daar een (on)gezonde dosis calvinisme aan toe en een eerder klassieke Hollandse arbeidsethos, twee morele erfenissen van mijn vader zaliger, die beide op gespannen voet staan met een meer zuiderse bereidheid om het werk neer te leggen teneinde bepaalde eisen kracht bij te zetten, en je zult begrijpen hoe moeilijk ik het heb met staken.
Ik heb geen geloof, enkel overtuigingen.
En een klein zijstraatje (of doodlopend steegje?) van mijn agnostische hoofdstraat van waaruit ik soms mijn vader meen te ontwaren, die mij in de gaten houdt en die trots op mij moet kunnen zijn.

Er is wel een groot probleem in die zin dat we eigenlijk met twee verschillende “klassen” van ambtenaren hetzelfde werk moeten doen: de ouwe garde, waar ik toe behoor, die op tijd “binnen was”, en de nieuwe generatie van na 2004.
Daar moet iets aan worden gedaan, want fundamenteeel onrechtvaardig.
En dat niet aan de vele voorrechten van de eerste categorie, toevallig de mijne, geraakt kan worden, is natuurlijk ook onzin.
Vooral in de huidige crisis en tegen de achtergrond van de besparingen die “Europa” (de lidstaten) oplegt……… aan de lidstaten.

Maar staken deed hij niet.
Al besef ik dat als overleg niets oplevert, staken wel het ultieme legitieme middel is.
Voor iemand die het grootste deel van zijn tijd niet in maar buiten de ivoren torens doorbrengt, en die dankzij de gemeentepolitiek weet hoe de mensen buiten de torens leven en hoe ze vaak moeten zien rond te komen, met recht en reden het ULTIEME middel.
Met mate te gebruiken en liever niet.

Was ik OpelGenkArbeider geweest, dan was ik ook naar Duitsland getrokken om te betogen.
En had ik me ook laten oppakken door de Duitse politie.
Mijn lopende band is echter van een andere aard.

Terzijde:
Ik weet niet of de film “Welcome Home” van Tom Heene in Brussel draait, anders zou ik er vanavond met mijn vrouw naar gaan kijken.
“Kritisch maar karikaturaal portret” over Brussel en de eurocraten volgens De Morgen van vandaag, dezelfde krant waarin een bericht stond over de staking van mijn collega’s, met uitgelicht de slimme uitspraak van mijn collega-vertaler Félix: “Dit is een elitestaf. Onze competenties vereisen een zekere vergoeding”.
Tot slot, een citaat van de regisseur van de film: “Europa is en blijft een reservaat in Europa”.
No comment.

foto: DeWereldMorgen.be

Advertenties