In Nederland heet wat bij ons (als ik dat zeg, bedoel ik “in België”) vroeger SP heette maar nu sp.a PvdA (met kleine lettertjes).

De PVDA (Belgische versie, met hoofdletters) heet daar dan weer SP.

Je hebt er ook Groen, maar dat heet daar GroenLinks.

Om het nog leuker te maken, heet de fractieleidster van GroenLinks Jolande Sap, een perfect anagram van sp.a.

 

Sap is echter groen en dat heeft ze geweten.

Samsom, de fractieleider van de PvdA, lacht momenteel groen omdat hij geweerd zou zijn uit de zogenaamde Kunduz- of wandelgangencoalitie die ontstaan is na het vertrek van Wilders.

Kwade beest is natuurlijk Sap, die echter beweert er alles aan gedaan te hebben om Samsom er wel bij te betrekken, maar dat hij simpelweg “te laat” was.

 

De ordinaire – of normale politieke? – ruzie tussen de twee progressieve partijen, groen en rood, doet me denken aan de slechtste momenten uit mijn politieke loopbaan.

Ook wij kregen in 2009 van de sp.a het verwijt dat we ze hadden verraden om in een “rechtse” coalitie (met VLD en CD&V) te gaan zetelen.

Dat de sp.a sinds het ontstaan van het gewest met exact dezelfde partijen een coalitie vormde, en dat die met ons dus niet rechtser werd (tenzij de critici impliciet van mening waren dat de sp.a het alleenrecht op progressiviteit heeft), en het feit dat juist in diezelfde periode de sp.a in Vlaanderen een coalitie ineentimmerde met de “linkse” N-VA, ontging de klagers, bewust of onbewust.

 

Zelfs nu nog krijg ik giftige mailtjes in die zin.

Ik antwoord er altijd op, waarna het altijd oorverdovend stil blijft.

De ware toedracht van die hectische dagen zal ooit nog wel eens in mijn (politieke) mémoires aan bod komen…………… na de verkiezingen van 2014.

De les die ik eruit geleerd heb is dat je altijd voor je eigen project moet gaan.
Sans peur ni reproche.

In de ogen van veel socialisten doen groenen het toch nooit goed.

Jolande, ik sta als één man achter je.

Maar stemmen doe ik niet op 12 september in Nederland.