Ook zo verbaasd dat ik niets over de Nederlandse verkiezingen schrijf?
Niet dat het me niet raakt…..
Bijna 30 jaar in Nederland gewoond en – door een speling van Fortuna verkleed als Belgisch Parlementslid – ook gedoemd om als Nederlander te sterven.
Maar met steeds minder goesting om er in de klei te rotten.
Verkiezing na verkiezing wordt mijn verbazing groter.
Mijn onbegrip dieper.
Mijn onthechting echter.
Elke verkiezing lijkt een nieuwe populist te baren.
Ik gebruik met opzet niet het bijvoeglijk naamwoord “rechtse”, want ook links heeft zijn populisten.
Dit -isme heeft de Nederlandse SP bij vorige verkiezingen geen windeieren gelegd.
Dat de kiezer zijn door de wind bevruchte eieren nu in het mandje van een rechtse windbuil legt, maakt de druiven extra zuur, als ik even biologisch uit de bocht mag gaan.
Comparaison n’est pas raison, toch heb ik liever Jan Marijnissen dan Geert Wilders.

Femke Halsema

Veel liever heb ik natuurlijk Femke Halsema van GroenLinks: Friese voor- en achternaam (al is haar accent zo onfries als het maar kan), mooie vrouw, goede partij, en proficiat met die overwinning in Utrecht.

Agnes Kant

Mag ik op vrouwendag overigens even stilstaan bij het lot van Agnes Kant?

Niets Fries aan haar, ik hoor en zie haar ook minder graag dan Femke, en de SP is zeker niet mijn partij, maar wel triest om zo van het politiek toneel te verdwijnen.
Eén nachtje (niet) slapen na een verkiezingsnederlaag, en je bent geen fractievoorzitter meer en ook voor de Kamerverkiezingen in juni mag je partij een zoekertje plaatsen.
Is politiek harder voor vrouwen of zijn vrouwen harder voor zichzelf in de politiek?

Foto Agnes Kant: http://www.flickr.com/photos/fnvbondgenoten/ / CC BY 2.0
Foto Femke Halsema: http://www.flickr.com/photos/sndrspk/ / CC BY 2.0