Zondag 7 juni:

Geheel tegen mijn gewoonte in lang in bed blijven liggen omdat ik vrees/hoop dat de nacht lang zal zijn.
Thuis wat aanrommelen en pas om 13.00 met Véronique en Ludo gaan stemmen in ons gemeentehuis.

Ludo stemt voor het eerst.

Hij moet, want hij is Belg.

Voor Europa wil hij wel voor mij stemmen, maar voor het Gewest wordt het Ecolo………. omdat die cannabis willen legaliseren, heeft hij ergens gelezen.

Hij doet maar, zo heb ik ze opgevoed.Dan naar Katia in Sint-Agatha-Berchem waar de getrouwen in afwachting van de eerste resultaten haar overheerlijke huisbereide couscous mogen binnenlepelen.

Ondanks de spanning lukt dat goed.

Om een uur of drie het journaal met de eerste resultaten.
Meise: Groen! verliest.

Nog enkele slechte scores volgen, enkel Brugge ziet er iets beter uit.

De tendens is echter duidelijk; we zijn steeds meer een stedelijke partij en verliezen terrein op het platteland, waar de christendemocraten weer heer en meester lijken.

Met een bezwaard gemoed fietsen we naar het Groenhuis in Anderlecht.

Ook hier weinig vrolijke gezichten bij de top, het personeel en enkele militanten.

Het jaartal 2003 valt regelmatig.

Enkel als de pers foto’s mag schieten – niet met ons praten! – fleuren we op bevel van persverantwoordelijke Inge Jooris plichtmatig op.

Mais le coeur n’y est pas.

De victorie begint ook niet in Brussel, want daar laten de eerste resultaten zeer lang op zich wachten.

En als ze vallen, zijn ze ook niet geweldig.

Halen we onze éne zetel nog wel?

De gedroomde tweede lijkt verder weg dan ooit, en het Vlaams Parlement, forget it.

In een klein lokaaltje zakt Bruno van stress en vrees steeds verder weg in zijn zetel naast cijferaar Dirk, die driftig blijf scrollen om toch maar iets meer te weten te komen over ons o zo onbelangrijke gewestje.

In de grote zaal zijn alle ogen zijn gericht op het grote VRT-scherm.

De televisie in een hoek die is afgestemd op RTBf vindt weinig bekijks.

Het geluid staat zelfs af.

Als de officiële communicatielijn op basis van de Vlaamse resultaten bevestigd is, vertrek ik met Brussels persverantwoordelijke Jenna naar de verkiezingsshow in het Kaaitheater.

Het magische woord ligt nu voor in mijn mond: “ontgoocheld”.

In het Kaaitheater is het nog een dode boel, juist door het uitblijven van de Brusselse resulaten.

Genoeg tijd voor een schminkbeurt en een interview met FM-Brussel.

Schminken voor de radio?

Ceci n’est pas une radio….

Tegen de tijd dat er wat meer resultaten binnendruppelen, kan Tinne voor de camera’s de officiële lijn verkondigen.

Hoe meer volk er van het Groenhuis naar het Kaaitheater komt, hoe beter onze resultaten.

Als ik door Guy Polspoel wordt geïnterviewd (“zit er stilaan geen sleet op Mieke Vogels?”) ziet het er al veel rooskleuriger uit voor haar Brusselse voorzitter.

Pas tussen elf uur en half twaalf kan hij echt een gat in de lucht springen: we hebben onze doelstelling gehaald: 1+2=3!

Bruno en Annemie in het Brussels Parlement, Luckas in het Vlaams Parlement.

Nooit eerder sedert de oprichting van het Brussels Gewest deed Agalev/Groen! het beter.
Ik ben echter te gespannen om echt te genieten.

Ook mijn eigen, matige score voor het Europees Parlement (op dat moment een kleine 5000 stemmen) zet een kleine domper op mijn persoonlijke feestvreugde.

Ofschoon de vele schouderklopjes en omhelzingen en een groepsfoto met zo’n 20 Groen!en me wel enorm veel plezier doen.

Als de buit helemaal binnen is, en de laatste politici hun woordje mogen doen (toekomstig informateur Guy Vanhengel), vertrekken we naar La Tentation, waar Ecolo feest viert.

Hun uitslag is echt wel sensationeel: ze gaan van 9 naar 16 zetels.

De stemming zit er in La Tentation dan ook goed in.

Van speeches geen sprake meer.

Enkel een van bier plakkende vloer en kapotte groene ballonnetjes.

En dansende en drinkende écologisten.

Ik ben echter te moe om te genieten.

Een verplicht dansje met Véronique, en we laten de feestvierders achter ons.

Het zit er op.

Het was een lange, vermoeiende campagne.

Als ik zou tellen hoeveel minuten per binnengebrachte stem, zou ik er niet vrolijker op worden.

En het aantal tekens in dit campagnedagboek zouden ook heel duur zijn.

Was het de moeite waard?

Daarover mag de kiezer oordelen.

Als Bruno en Annemie eenmaal aan het werk zijn voor onze ecologische wereldhoofdstad.

Als Luckas in Vlaanderen Brussel zit te verdedigen.

Als Bart voor Europa vecht.

Dat ik mijn steentje aan hun succes heb bijgedragen, maakt me blij.

Ofschoon de luwte van de coulissen misschien toch een betere plaats voor mij is dan de hitte van het voetlicht.

Schmink verstart je trekken.

Maakt een gelaat tot masker.

Ik ben geen toneelspeler.

Eerder een regisseur.

Beste lezer/kijker, ik hoop dat u van deze opvoering genoten hebt.

Applaus voor de spelers!