Zaterdag 6 juni:

De laatste dag campagne.

De een na laatste bijdrage aan dit dagboek.

Ik fiets van hot naar her, van bovenstad naar benedenstad en weer terug.

Eerst om 11 uur aan de trappen van de Beurs de maandelijkse ARAU-bijeenkomst “Je suis un million/ik ben een miljoen”, om aandacht te vragen voor het Brussels Gewest als volwaardige partner.

Of zoals de flyer van de organisatie dat zo mooi zegt:

“(…) om het bestaan van Brussel te onderlijnen en een millioen Brusselaars onvermijdbaar te maken in de beschrijving van het waarschijnlijke post federale België”.

We zijn een paar honderdduizend minder dan een miljoen, waaronder enkele politici (Ecolo, Groen, ProBruxel, FDF).

Het “waarschijnlijk post federale België” laat de meeste Brusselaars koud.

Dan terug naar Etterbeek, naar de brocante in mijn voormalige wijk, rond het Sint-Gertrudisplein.

Cafébaas Es, wiens dochter op de lijst van de MR staat, en zijn ganse Assyrische gemeenschap zijn zeer nadrukkelijk aanwezig.

Ook de plaatselijke CdH, die al jaren vecht voor de heropbouw van de Sint-Gertrudiskerk.

Het publiek heeft evenwel op één dag voor de verkiezingen weinig belangstelling voor hun laatste kaartjes.

Meer voor de echte brol die hier wordt verkocht.

Vervolgens weer bergaf, naar de Walvis.

Van 14 tot 16 uur doen we een fietstocht door de stad.

Kwestie van nog wat zichtbaarheid en misschien de laatste stemmetjes winnen die ons een extra zetel kunnen opleveren.

Van 1 naar 2, het blijft mijn grote droom!

En 1 in het Vlaams Parlement.

Luckas fietst niet mee.

Hij voert zijn eigen campagne op zijn eigen manier, en hij doet dat goed

Wordt hij verkozen, dan moeten we misschien bij hem in de leer, want hij heeft de papierloze campagne al uitgevonden.

Terug bergop, nog een laatste brocante, aan de Jacht.

De enigen die hier in politiek geïnteresseerd zijn, zijn mijn eigen Etterbeekse Ecolo-vrienden.

Moe met z’n drietjes aan een tafeltje.

Dan maar naar huis, een extra groen hemdje tegen de kou meepakken, en op naar het wijkfeest in de d’Oultremontstraat.

Mijn goede vrienden Geert Dujardin (voormalig hoofd financiële dienst Etterbeek) en Annemie Van Dam (voormalig gemeenteraadslid Groen! Etterbeek) zijn helemaal uit het verre West-Vlaanderen gekomen om feest te vieren in hun vroegere wijk.

Ze zeggen dat ze druk voor mij ronselen “bachten de kupe”, en dat mijn zielige verhaal (Fries mag geen Belg worden) het daar heel goed doet.

Ook hier in deze zeer internationale wijk heeft men weet van mijn “persoonlijke tragedie”, maar velen kennen mij bovendien als gemeenteraadslid en hebben al een of meer keren voor mij gestemd.

Deze mensen moet ik dus niet meer overtuigen.

Anderen wel.

Op de valreep nog een paar zieltjes gewonnen?

Het zullen echt de allerlaatste zijn, want de pijp is leeg.

En de wijsheid niet meer in de man……………

Alcohol, kou en vermoeidheid.

Een gevaarlijke combinatie voor een politicus.

Vroeg naar bed.

Goed uitgerust voor de grote dag.