(Pinkster)maandag 1 juni:

Normaliter zou ik nu spierpijn van de 20 km moeten hebben.

Niets van dat alles.

Enkel pijn om de niet-pijn.

Door mijn lichamelijke toestand kan ik wel ruim een uur bussen in mijn eigen straat: de kaartjes met Eva.

Ondanks (of dank zij?) de drietalige tekst wel maximaal rendement want het enige campagnemateriaal met mijn eigen kop.

En zelfs voor de ver-van-mijn-bed-show Europa werkt het toch zo: tiens, dat is mijn buurman, die elke dag met zijn fiets hier in de straat passeert. Pourquoi je ne voterais pas pour lui?

Dan nog twee rommelmarkten in Etterbeek in één uur.

In de Amitié-wijk waar ik al van voor mijn eerste verkiezing in 2000 goede contacten onderhoud met het wijkcomité.

Destijds streden ze tegen de urbanisatie van de Arsenaal-site, eigendom van de VUB.

Ik heb ze daarin gesteund.

Toevallig (??) heeft de promotor de buurt (maar niet het buurtcomité) vorige week uitgenodigd voor een drink, in aanwezigheid van de burgemeester, destijds hun bête noire.

Het moet gezegd: het resultaat mag er zijn na al die jaren plannen en overleg.

Politiek is traag.
Mijn investering in deze wijk rendeert echter wel: de mensen zijn blij me te zien, en spreken me aan.

Ik moet zelfs al om 11 uur een wit wijntje drinken uit een plastic bekertje.

Vervolgens een tweede markt, aan het De Rinsdelleplein.

Van een FDF-collega uit de gemeenteraad, die een boekenstandje heeft, krijg ik een boek cadeau: L’Etranger van Camus.

Ik leg hem uit hoe toepasselijk de titel is, gezien mijn niet-naturalisatie.

Hij begrijpt er niets van.

Misschien had ik voor mijn procedure een aanbevelingsbrief van Didier Maingain moeten vragen, i.p.v. Guy Vanhengel.

Zijn vrouw is per slot van rekening een collega-vertaalster bij de Raad.

Om 14 uur vertrekken de Groen!en vanaf het Centraal Station in een lange muzikale stoet naar Sainctelette.

Daar vindt onze nationale Groen!e slotmanifestatie plaats.

We worden op onze reis door de stad warm/verbaasd onthaald door de vele toeristen en allochtonen

Weinigen zullen begrepen hebben wie/wat we zijn.

Weinigen zullen op 7 juni voor ons stemmen.

Het doet er ook niet zo veel toe: de ambiance is geweldig.

Heel anders dan in 2007 op de slotmanifestatie in Antwerpen.

We moeten echter niet te vroeg juichen.

Er is nog een week te gaan.

Er zullen nog slagen vallen.

Ook onder de gordel.

Waakzaam blijven.

Of een stapeltje oudje kranten in de broek stoppen om de slagen op te vangen.

Speeches van o.a. Bruno De Lille, Bart Staes en Mieke Vogels.

Veel applaus en gejuich.

Luckas Vander Taelen is een begeesterende spreekstalmeester.

Bruno De Lille, uit de Brusselse Cirquestraat, kent zijn stiel.

Maar voor het eerst deze campagne doet het pijn dat niet ik daar sta.

Het had nochtans anders kunnen zijn.

Of mocht het niet zijn?

De eeuwige étranger?

“(….) je m’ouvrais pour la première fois à la tendre indifférence du monde. De l’éprouver si pareil à moi, si fraternel enfin, j’ai senti que j’avais été heureux, et que je l’étais encore.”

(laatste bladzijde van L’Etranger).

En wat de catering op onze slotmeeting betreft, zal iedereen denken dat ik die heb georganiseerd: enkele schaaltjes met nootjes en…………. Heinekenbier.

In groene flesjes, dat wel….

Als biervluchteling en steunend lid van Brouwerij Oud Beersel moet ik onschuldig pleiten.

Maar wie zal mij geloven?

“(…) il me restait à souhaiter qu’il y ait beaucoup de spectateurs le jour de mon exécution (…)” (laatste zin van L’Etranger).