Zondag 31 mei:

Om 10 uur afspraak op de markt van Jette om te flyeren met Ecolo en Groen!

Een grote markt en in vergelijking met Jourdan en Flagey zeer Vlaams, zowel wat de marktkramers als de klanten betreft.

En zeer veel politieke partijen, zo niet alle.

De eerste tegenstander die ik tegenkom is mijn “eigen” burgemeester Vincent De Wolf.

Net zo verdwaald als ik.

In tegenstelling tot Etterbeek komen de mensen hier soms onze folders vragen, blij dat ze Groen! zien en Vlaams horen.Vervolgens pikken Katia en ik nog een rommelmarkt mee in Ganshoren.

We passeren langs het huis van een van onze kandidaten, die bovendien ook nog gemeenteraadslid is.

Geen affiche voor zijn raam!

Hoe kan je zo verkiezingen winnen?

Of is dit de nieuwe stijl papierloze campagne waar wij Groenen naar toe moeten?

Klokslag 15 uur zit ik bier te drinken op een terrasje op het Jourdanplein.

Ik hoor het kanonschot dat vanaf de Arcades van het Jubelpark de 20 km van Brussel wegschiet.

Voor het eerst sinds 12 jaar ben ik er niet bij!

Dat doet pijn.

Vooral nu er Ecolo-Groen-shirts zijn gemaakt en er een supportersploeg aan het Montgomeryplein staat.

Maar campagne voeren en trainen gaat nu eenmaal niet samen.

Alhoewel….. Ik ben al een kilo of vier vermagerd door de campagne en zit op een gewicht dat ik jaren niet meer heb gehad: 73 kilo.

Dat betekent nog niet dat mijn conditie goed is.

Volgend jaar hopelijk geen campagne.

Dat weet je echter nooit in België.

In de namiddag loop ik nog wat anoniem rond op de Middeleeuwse Markt in Etterbeek.

Ook hier veel politiek: Open VLD, CdH, FDF, en natuurlijk een grote affiche van de burgemeester.

Maar één?

Ja, maar één!

Toch geluisterd?

Ik kan het me niet voorstellen.

Ofschoon ik niet actief flyer, kan ik toch kaartjes geven aan bekenden en politieke tegenstrevers.

Je weet maar nooit wat mensen doen……….voor Europa.

’s Avonds uitblazen, afstand nemen, depolitiseren.

We eten in de tuin (eerste keer dit jaar) met mijn zonen en hun beider vriendinnen (eerste keer überhaupt).

Een cliché, maar het is waar: dit zijn de WAARLIJK belangrijke dingen in het leven.

En juist door al die stress en dat gehol en gejaag kan ik er nu zo van genieten.