Donderdag 28 mei:

Een electorale nachtmerrie gehad.

Ik ben op een of ander evenement, raak met een tafel vol mensen aan de babbel en wil werktuigelijk mijn kaartjes uit de linker borstzak trekken.

Maar wat ik ook op tafel gooi, de goede kaart zit er niet bij: alleen maar concurrenten van andere partijen.

De paniek wordt steeds groter, het gelach van de groep zwelt aan.

Ik heb nu eenmaal nooit kunnen kaarten!

Zo’n nachtmerrie bevat nog een dosis waarheid, want hoe vaak heb ik niet een kaartje van een andere kandidaat op zak gestoken.

Het is me zelfs al overkomen dat ik mijn kaartje aan iemand wilde geven en dat ik mijn metroabonnement trok.

De dag heeft ook goed nieuws in petto.

The Bulletin, veel gelezen door “ons soort mensen” in Brussel en de Rand, heeft een paginagrote advertentie van Bart en mij.

In het Engels.

Mooi zichtbaar groen, en geen concurrenten elders in het nummer.

Nog beter nieuws: de uitgever biedt ons gratis een tweede advertentie aan volgende week.

Waarschijnlijk is er een advertentie weggevallen.

Of sympathiseert The Bulletin heimelijk met Groen?

Voor mijn financiën zeker een goede zaak, want ik betaal deze advertentie(s) volledig uit eigen zak.

(In hetzelfde nummer een artikel over mijn favoriete componist, de Tsjech Bohuslav Martinu. Als dat geen goed teken is!)

Vandaag niet plooien, plakken of bussen.

Veel computerwerk: electronische petities voor allerlei goede doelen tekenen, en een profiel aanmaken op de site Politics

Rond 18 uur wordt er aangebeld.

Een politieman in uniform: woont hier Rik Jellema, die van de affiches aan het venster?

Zouden mijn zonen iets mispeuterd hebben?

Nee, hij wil graag wat kaartjes van mij uitdelen in zijn dorp.

Hij werkt in een van de 6 Brusselse politiezones maar woont in Vlaanderen.

In het dorpje X wonen zeker mensen die voor Groen! willen stemmen.

En in zijn straat zelfs Hollanders!

Mijn geluk kan vandaag niet op.

En om de dag helemaal goed te eindigen: een RTBF-peiling geeft Groen 3 zetels!

Drie zetels, van één naar drie, een verdrievoudiging, net zoals Ecolo.

Ik moet wel drie keer in mijn arm knijpen als ik dit lees.

Dit kan niet.

Dit hoeft ook niet.

Twee zetels is al heel fraai, al zal ik die derde niet weigeren.

Het mag ook de felbegeerde zetel voor Luckas Vander Taelen in het Vlaams Parlement zijn.

Exact mijn ambitie voor deze verkieizingen: 2+1.

Niet te vroeg juichen.

Niet te begerig zijn.

Bescheiden blijven.

Campagne blijven voeren.

Tot en met zaterdagmiddag.