Woensdag 27 mei:

Op minder dan anderhalve week voor de verkiezingen draait er wel eens iets/iemand dol.

Zeker bij Groen! waar we er alles aan doen om het werkwoord onthaasten letterlijk als een WERKwoord in te vullen.

Zo is onze frankeermachine, die bijna dag en nacht draait, warm gelopen.

Gevolg: één of twee dapperen stoppen enveloppe na enveloppe, omslag na omslag, in de machine.

Uur na uur.

Duizenden, tot ze er zot van worden.

De spanningen lopen op, en behalve een omslag valt er soms een woord of een verwijt.

En de voorzitter moet brandjes blussen.

Wat is dit toch een veelzijdige job!

Nog een bron van stress en frustratie: de auto.

Mijn grote rode auto wel te verstaan.

Nooit rij ik meer in de stad dan in campagnetijd.

Folders en enveloppes naar beschutte werkplaatsen en sorteercentra brengen.

Flyers en kaartjes naar militanten rijden die ze moeten bussen.

Files, parkeerproblemen, haast haast haast.

Zo gestresseerd dat ik in mijn eigen straat bij het parkeren een auto schamp, terwijl er voor mijn deur genoeg ruimte is voor twee wagens zo groot als de mijne.

Ik laat een briefje achter onder de ruitenwisser.

Later op de dag belt het slachtoffer aan en vullen we het schadeformulier in.

Het is de bestuurder van een bedrijfswagen die (om fiscale redenen ?) in Luxemburg staat geregistreerd.

Twee maal fout.

Beter geen briefje achtergelaten?

Ach, die calvinistische opvoeding (lees mijn mijmering van gisteren op de tonen van “Testament”).

s’ Avonds had ik graag onthaast bij de Champions Leaguefinale Barcelona-Manchester.

De Maalbeek organiseert echter een info-avond over de verbouwingsplannen in de Kloktorenstraat.

‘Think global, act local’ blijft van kracht.

En in 2012 zijn er weer verkiezingen.

Tussen 7 juni en dan vind ik vast wel een weekendje om het onthaastingsproces zijn originele betekenis terug te geven.