Woensdag 13 mei:

Zelden zoveel smoezen, uitvluchten en drogredenen gehoord om niet (hier) voor Europa te gaan stemmen als in het hart van Europa, de Europese instellingen.

Nederlandstalige stemmen winnen op de Tervurenlaan is peanuts vergeleken met Europese stemmen winnen in “Europa”.Nu is het al moeilijk om op je werk “aan politiek te doen”.

Ik wil vooral de schijn vermijden dat ik werk en politiek niet kan scheiden, ten koste van het eerste.

Dus very low profile.

Maar af en toe durf ik wel eens een niet-Belgische collega aan te spreken met de vraag: do you vote in Belgium, vais votar acqui para a Europa, tu votes ici pour les Européennes, wählst Du hier für Europa?

De lift van 13 naar 0 of omgekeerd is de ideale kooi om een potentieel slachtoffer in te vangen.

Vraag én antwoord in 1 verticale minuut.

Meestal no, não, non, Nein…

De argumenten zijn zeer divers.

Toegegeven, mijn collega’s zijn even democratisch als vindingrijk.

De meesten hebben “principiële” problemen met de Belgische opkomstplicht.

Anderen gewoon praktische: en als ik die dag naar Nederland moet?

Verlies van het kiesrecht in het thuisland is een onoverkomelijk bezwaar (of bedoelen ze dat ze niet 2 keer voor hetzelfde parlement kunnen stemmen? logisch toch?).

De onbekendheid van de Belgische Europese kandidaten afgewogen tegen de bekendheid van de “eigen” nationale kandidaat scoort ook goed.

De band met de nationale politiek, le village, a aldeia, el pueblo, the constituency is een hele sterke.
Maar hét argument dat mij naïeve democraat met stomheid slaat is toch wel “le délai de route”.

Voor de niet-ingewijden in dit heilige recht: om te gaan stemmen in “het land van aanwerving” heeft een Europees ambtenaar recht op een bepaald aantal dagen reistijd afhankelijk van de afstand.

Ik moet toegeven dat ook ik ooit één keer in Groningen ben gaan stemmen om zo anderhalve dag binnen te rijven.

Sinds Nederlanders per brief kunnen stemmen, stem ik niet meer in Nederland………

Dat sommige van mijn Italiaanse collega’s het spijtig vinden dat de Italiaanse regering de laatste jaren minder vaak valt, staat buiten kijf.

En voor Europa?

Ja, welke oprechte democraat heeft daar niet een vermoeiende reis eens in de vijf jaar voor over?

Dat ik zo elke dag een flink deel van mijn potentieel electoraat tussen 13 en 0 zie verdampen, is een ander probleem.