Mijn zoon de architectuurstudent was onlangs in Kopenhagen.

Hij kwam enthousiast terug: alles was beter dan in Berlijn, waar wij net samen waren geweest.

Meer fietsen, meer mooie gebouwen en meer mooie vrouwen.

Voor de eerste twee kwam het goed uit dat mijn vaste reisgezelschap van de Louis Paul Boonkring dit jaar naar Kopenhagen toog.

En ook ik kwam opgetogen terug: veel fietsen, met mooie vrouwen erop bovendien!

Foto Luc Tas

Waarom kan in Kopenhagen wat in Brussel niet kan? (Foto: Luc Tas)

Waarom kan in Kopenhagen wat in Brussel niet kan?
Het klimaat?

Vast niet beter dan bij ons.

De stad zelf?

Misschien een beetje, want veel vlakker.
Het grote verschil is echter de politieke wil om ruimte te maken.

Ruimte voor voetgangers en fietsers.

Elk heeft op een verschillend niveau voldoende breedte om zich veilig en comfortabel voort te bewegen.

Vrijwel altijd gescheiden van het autoverkeer.

Verder zijn er veel leuke én noodzakelijke dingen voor fietsers.

Fietsenstallingen in de grote groene binnengebieden van de huizenblokken (die we in Brussel graag volbouwen).

Een groene golf waar je als fietser bij een snelheid van 20 km/uur alle lichten op groen hebt.

Brede blauwe stroken met fietslogo’s die over de kruispunten doorlopen.
Goed aangeduide fietsroutes.

Fietsviaducten over drukke wegen.

Enig minpuntje: er zijn veel te weinig goede fietsenrekken op de openbare weg, ofschoon de oorzaak ook kan zijn dat er gewoon te veel (nee, er zijn nooit te veel) fietsen zijn.

Je ziet ook veel speciale fietsen, “triporteurkes” waarin de kinderen en de boodschappen worden vervoerd, en die meer ruimte nemen.

Fietsen worden trouwens meestal enkel met een achterslot vastgezet en niet – bij ons van vitaal belang – met vele kabels en beugels aan rekken en palen.

Kennen de Denen beter het verschil tussen het mijn en het dijn?
En fietsen is goed voor de plaatselijke economie want de fietsenwinkels floreren.

Het is geen uitzondering er in één en dezelfde straat verschillende te vinden, met allerlei soorten goede fietsen in elke prijsklasse.

Ook een fietsuitleensysteem zoals bijv. in Brussel en Parijs begint stilaan vorm te krijgen.

Daarnaast zijn de Denen zeer gedisciplineerd in hun verplaatsingsgedrag.

Wij werden meerdere malen op onze te Brusselse methoden gewezen door fietsers én voetgangers.

Ik herkende iets van het Hollandse vingertje.

En last but zeker niet least: het autoverkeer is een stuk rustiger – en ook gedisciplineerder – dan in Brussel.

Niet alleen de honingmaatregelen (goede fietsvoorzieningen) sorteren blijkbaar effect maar ook bepaalde azijnmaatregelen (auto’s zijn duur in de aanschaf door hoge belastingen) doen hun werk.

Als Kopenhagenaar denk je wel twee keer na voordat je een auto koopt.

Gevolg: 40% van de inwoners van de stad pendelt naar het werk met de fiets!

En steeds weer kwam de vraag bij mij op: waarom kan dit niet in Brussel?

Begint het zuiden bij ons en zijn”wij Latijnen” niet voor zo’n aanpak te porren?
Afwachten tot Velo-City om de antwoorden te kennen?

Ps: een Brussels politicus met meer dan gewone aandacht voor mobiliteit vertrouwde mij niet zo lang geleden toe dat hij Kopenhagen niets bijzonders vond…

Zou hij enkel naar de vrouwen gekeken hebben?