daf

1958 DAF 600

Mijn vader heeft zijn hele leven enkel in Dafjes gereden.

Hij kon dan ook niet schakelen.

In de jaren 60, 70 stond ons Dafje meestal veilig in een houten loods van het bouwbedrijf van zijn broers.

Hij moest die dan eerst met de fiets gaan halen.

Een tocht van een dik kwartier.

Het voordeel was dat er niet zo veel mee werd gereden.

Mijn vader was niet alleen zuinig, hij had ook een groen hart!

Dertig, veertig jaar later doet zijn jongste zoon hetzelfde.

Soms staat mijn auto – waar wel 2 Dafjes in kunnen – weken in de garage die wij een paar straten verderop huren.

Hij komt er enkel uit als we hem echt nodig hebben.

Dan ga ik hem halen…. met de fiets.

Het wordt wel mijn laatste auto, want de vaste kosten (de garage bijv.) zijn relatief een zware post.

Temeer als je zo weinig rijdt.

Als de kosten van het ware gebruik variabel waren, via een slimme kilometerheffing, zou die wanverhouding nog duidelijker zichtbaar zijn.

En hopelijk meer mensen overreden de auto vaker te laten staan.

Of helemaal van de hand te doen.