Het kan soms raar lopen in de politiek.

Nooit gedacht dat ik een positieve necrologie zou krijgen in …………….. ’t Pallieterke.

Ik geef het volgende artikel van een zekere KNIN in de rubriek “De Geuzenberg” van 18 februari 2009 integraal weer.

 Lijsttrekker zonder papieren

Verkiezingslijsten opstellen is een beetje als een harde noot kraken. In alle partijen is het hetzelfde liedje. De ene wil niet, de andere kan niet, of mag om een of andere reden niet, of beschikt gewoonweg niet … over de vereiste papieren. Kan het verbazen dat dit laatste letterlijk het probleem van de Brusselse Groen!afdeling is?

En nee, de man over wie we het hebben, is geen illegaal die men er omwille van de symboliek bij heeft gesleurd. Het gaat om een Nederlander (een Fries om precies te zijn), beroepshalve ‘eurocraat’, al jaren gemeenteraadslid in Etterbeek – in 2000 werd hij het eerste niet-Belgische lid in een Brusselse gemeenteraad – in inmiddels ook al enkele jaren voorzitter van Groen!Brussel. Kortom, hij was ook de gedoodverfde lijsttrekker voor de groene lijst voor het Brussels Parlement. Maar je moet hiervoor over de Belgische nationaliteit beschikken, wat hem onlangs geweigerd werd. Geen lijsttrekker dan maar…

Het moet gezegd dat Rik Jellema – want zo heet de onfortuinlijke politicus – een minzaam man is. Dat hij een uitgesproken linkse kijk op de dingen heeft, neemt niet weg dat hij in tegenstelling tot veel van zijn ‘Belgische’ collega’s de ogen niet sluit voor de communautaire realiteit in de hoofdstad. Jarenlang organiseerde de Brusselse afdeling van de Vlaamse Volksbeweging (VVB) in zijn thuisgemeente een kaas- en wijnavond.

In de meeste gevallen maakte hij zijn opwachting in het plaatselijk gemeenschapscentrum waar het gebeuren ingericht werd. Dat hij steeds voor een gezellige babbel te vinden is, mocht toen wel blijken.

Elk zinnig mens denkt dat het verwerven van de Belgische nationaliteit voor zo iemand een fluitje van een cent is. Maar dat is buiten de Belgische bureaucratie gerekend. Eigenlijk is het zijn baan als Europees ambtenaar die hem de das heeft omgedaan. Eurocraten worden door de Commissie Naturalisatie van de Kamer immers met diplomaten gelijkgesteld, wat betekent dat men ervan uitgaat dat hun verblijf in het land beperkt wordt tot de duur van de zending. Zo wordt het ook letterlijk verwoord in de afwijzing die Jellema mocht ontvangen. Dat de realiteit van menig Europees ambtenaar haaks staat op het roterend bestaan van diplomaten, ontgaat hen blijkbaar. Jellema woont sinds 1987 in Brussel, is hier volledig verankerd en heeft reden noch zin om het land te verlaten.

Het wedervaren van Jellema bezorgt ons een wrang gevoel. Na jarenlang een opengrenzenbeleid te hebben gevoerd en met de Belgische nationaliteit te hebben “gesmeten” (dixit Marc Verwilghen in andere tijden), krijgt je dit. Van alle aanvragen tot naturalisatie uit de periode 1997-2008 werden er niet minder dan 34% toegekend op basis van een regularisatie. Anders gezegd: mensen die jarenlang onwettelijk in dit land rondliepen, werden beloond.

Niet Rik Jellema, die na meer dan twintig jaar wettelijk verblijf én maatschappelijk engagement het deksel op de neus kreeg.

Mijn persoonlijke bedenking na lezing van dit vriendelijke stukje: mocht ‘minzaamheid’ een van de criteria zijn, dan was ik al lang Belg!

Want ‘minzaam’ past beter bij de meeste Belgen dan bij mijn eigen volk.

Opgepast: volgens Van Daele heeft ‘minzaam’ ook een tweede, beperkende, betekenis van “welwillend tgov. personen van lagere rang” (de vorst onderhield zich minzaam met de aanwezigen).