Hieronder volgt de zeer korte toespraak die Groen!plusser Ludo Dierickx op 7 mei uitsprak in het Vlaams Parlement omdat hij de eerste prijs haalde met een dissertatie over de EU.

Het revolutionaire in de Europese Eenmaking
Tegen doemdenkers en cultuurpessimisten mag je zeggen : wie had er in 1939 en tijdens de laatste oorlog met zijn slagvelden, concentratiekampen en plat gebombardeerde steden ook maar durven denken dat Fransen, Duitsers,Italianen en Beneluxers, die elkaar gehaat, gevreesd, verwenst hadden, kort na die oorlog, ondenkbare dingen zouden doen, o.a. op voorstel van de R. Schuman. 
Na de kreten van Adolf Hitler en Mussolini de minzame woorden van Schuman, die het haalde.

De gewezen vijanden kwamen samen om om samen te werken aan de Europese eenmaking, aan de oprichting van instellingen, aan de afschaffing van grenzen, aan een gemeenschappelijke politiek, aan een monetaire unie. Alles perfect ondenkbaar in 1939.
Maar het meest ondenkbare was iets anders. Duitsers, Fransen, Italianen, Belgen kwamen samen in commissies en parlementaire  vergaderingen niet alleen om te praten, te overleggen, adviezen
uit te brengen, maar ook om te beslissen en te stemmen, niet over alleen over verdragteksten, maar ook over wetten, Europese wetten, richtlijnen met kracht van wet, over bovennationale Europese afdwingbare rechtsregels, waarop burgers en bedrijven zich konden beroepen voor de rechters.
Dit is het meeste revolutionaire in de Europese eenwording. In openbare meertalige vergaderingen wordt bovennationaal democratisch wetgevend werk verricht.  
Nooit werd de nationale staatsoevereiniteit zo aan banden gelegd. Meer nog. Voor velen is elke uitbreiding van
de bevoegdheden van het meertalig EP een vooruitgang.
Contrast. Elders streeft men naar meer bevoegdheden voor  eentalige parlementen.

Ook de fractievorming in het EP is in zekere zin revolutionair. Alle fracties zijn multinationaal en meertalig. Het debat gaat tussen de grote ideologische families, niet tussen naties. In het EP  heeft men een feeling voor nuttige en onnuttige conflicten.
Een strijd tussen socialisten en liberalen kan nuttig zijn en de Europese integratie in de hand werken. Een
conflict tussen Fransen en Duitsers kan desastreus zijn. De Europese constructie is nog broos. Het Europa van de rechters bestaat dat van de democraten slechts voor een deel.
Van de democraten verwacht men Fingerspitzengefühl.

Er bestaan in het EP Europese politieke fracties, maar er bestaan nog steeds geen Europese politieke partijen
met Europese programma’s, Europese woordvoerders en kandidaten. Zonder Europese transnationale partijen zijn de Europese verkiezingen geen echte Europese verkiezingen.
Zonder Europese partijen hebben de burgers geen mogelijkheid een Europees beleid te steunen of af te straffen. Als de kiezer geen invloed kan uitoefenen op de politiek van de EU kan hij zich bij de zaak niet betrokken voelen en zal Europa veraf blijven. Er wordt geklaagd over gebrek aan belangstelling
voor de EU – politiek, die steeds belangrijker wordt. Het vormen van echte Europese partijen en het debat tussen deze partijen over de toekomst van ons continent zal Europa dichterbij brengen, dichter dan de mooiste informatiecampagnes. Europese transnationale partijvorming verlangt inspanningen en offers. Er moet macht
worden afgestaan aan bovennationale Europese partijinstanties.
Welke politieke familie heeft de kracht en neemt het voortouw?

Ludo Dierickx
7 mei 2008