De Lijst van de Burgemeester zal opnieuw een grote aantrekkingskracht uitoefenen.

Dat zoiets een samenraapsel oplevert van verschillende gemeente- en eigenbelangen heeft ook gevolgen voor de stabiliteit van de duiventil tijdens de lange zit van zes jaar.

Reeds vlak na de verkiezingen van 2006 liep sp.a-er Rik Baeten over van LB naar PS, een (ideo)logische stap.

In de loop van deze legislatuur had de LB plots twee fractieleiders toen het FDF het recht kreeg op een soort vice-fractieleider naast Jean Laurent (MR) in de figuur van FDF-hardliner Christophe Gasia.

Kan nog nuttig worden want Gasia is onlangs uitgeroepen tot lijsttrekker van het FDF, waarvan we na de afsplitsing van de MR nog altijd niet weten of ze in Etterbeek alleen of samen gaan opkomen…..

En als ze apart opkomen, komt dan elke FDF-er apart op of kiezen sommigen LB-eieren voor hun gedevalueerde Franse frank?

Bij het FDF werd tijdens deze rit ook al iemand (ben vergeten wie, veel van die LB-ers zijn zo inwisselbaar als “figurant”) vervangen door Cathérine Prick, verkozen voor het FDF op de LB, maar die na haar eedaflegging onmiddellijk verklaarde dat ze als “indépendante” zou zetelen.

In het Nederlands van onze gemeentelijke site levert dat een mooi staaltje “splitsing” en “fusie” op: zij heet daar namelijk Cathérine Prickon, en zetelt als “afhankelijke” (het “on”tje is een beetje verschoven…..).

http://www.etterbeek.irisnet.be/uw-verkozenen/de-college-en-de-gemeenteraad/de-samenstelling-van-de-gemeenteraad

Geen familie van Jean-Claude Prick, zoveelste opvolger in de duiventil van de PS.

En ook niet te verwarren met de echte “indépendant”, Patrick Cuisinier, die van Bernard De Marcken de Merken (staan mijn c-tje goed?) afhangt, ooit illuster uithangbord van de rechterzijde der Franstalige christendemocraten, toen nog PSC, maar op tijd zijn vestje gekeerd.

Bij die vernieuwde christendemocraten, al lang CdH geheten, is er sinds afgelopen maandag ook een splitsing.

Old Timer, Die Hard, Houwdegen Stéphane Van Vaerenbergh (ruim 30 jaar “ervaring”) zetelt voortaan eenzaam maar fier aan een éénpersoonstafeltje.

En nu we het toch over het CdH hebben, wie weet nog dat CD&V-er Frank Van Bockstael vlak voor oktober 2006 strijdvaardig op hun website verkondigde dat de LB een allegaartje zonder politiek project was, om niet veel later zijn plaatsje, en zijn schepensjerp, bij dat zootje ongeregeld veilig te stellen (zij het zonder CD&V-etiket omdat Maingain dat verboden had)?

Elke verkiezing heeft zo zijn eigen dynamiek.

Omtrekkende en schijnbewegingen maken daar deel van uit.

We houden het spannend.

Behalve bij Ecolo-Groen……..

foto:  Some rights reserved by followtheseinstructions

[lees hier op brusselnieuws.be]

keurde de gemeenteraad van Etterbeek een carsharingreglement goed.

Op het eerste gezicht een verrassend reglement.

Het lijkt nl. alsof de gemeente het autodelen aan banden wil leggen, en – nog verrassender voor een gemeente met een liberale meerderheid – de concurrentie wil beknotten.

Maar bij nader inzien blijkt dat het een verstandig reglement is.

En het komt op het goede moment omdat het gewest – meer bepaald minister Grouwels – naast Cambio een tweede netwerk wil ontwikkelen met elektrische voertuigen (Zen Car) maar nog geen  reglement heeft opgesteld.

En dus is Etterbeek weer eens “commune pilote” op mobiliteitsgebied, met dank aan de Etterbeekse mobiliteitsambtenaar!

Het gemeentelijk reglement streeft drie doelstellingen na:

- maximale aanvaarding van car sharing door de bevolking;

- een dicht netwerk van meerdere kleine stations;

- een beperkte concurrentie om het aanbod te diversifiëren.

Omdat ik zelf (nog) geen Cambio-gebruiker ben, heb ik een Etterbekenaar gevraagd wat zijn ervaringen zijn en wat hij van het nieuwe reglement vindt.

Ik geef hier een deel van zijn antwoord weer:

“Nous sommes (… ) des utilisateurs bien contents de Cambio, même  si notre usage en est très modéré (nous sommes encore étonnés de la façon dont nous sous sommes facilement éloignés de l’usage d’une voiture en ville).

Le réseau Cambio s’est maintenant bien densifié à Etterbeek et nous n’avons quasiment jamais de problème à trouver une voiture assez proche quand nous en avons besoin.

Quant à un autre réseau, j’avoue être a priori assez réservé.

L’avantage des voitures électriques n’est pas déterminant, globalement parlant, en termes d’écologie me semble-t-il tant que la production d’énergie verte reste marginale (sauf en matière d’émission de particules) et le risque d’un deuxième réseau serait de diluer la clientèle alors qu’au contraire il serait encore utile d’intensifier l’usage des voitures Cambio.

Par contre, la “menace” d’un autre réseau pourrait être discutée avec Cambio pour leur demander de poursuivre le renouvellement de leur flotte avec des petites citadines à moins de 100gr/CO2 émis.”

Enkele inhoudelijke bedenkingen, afgezien van het interessante debat over voor- en nadelen van elektrische voertuigen (in de stad).

Ideaal was geweest: een concessie met één speler die alle verschillende soorten voertuigen aanbiedt, met één centraal contactpunt, omdat dit beter is voor het gebruiksgemak en dus voor mobiliteitsefficiëntie.   Dit is nu niet meer mogelijk omdat Cambio concurrentie krijgt van Zen Car. Mogelijke nadelen voor gebruikers zijn: waarschijnlijk minder goede service (de commerciële strategie gaat sterker spelen) maar wel meerdere abonnementen nodig en dus meer betalen voor die service.

Wat Etterbeek betreft, zullen we na de “Cambio” (?) van oktober 2012 hoe dan ook dit reglement én ons gemeentelijk betalend parkeerreglement naast een eventueel gewestelijk carsharingreglement en de reeds bestaande gewestelijke parkeerordonnantie moeten leggen, met het oog op harmonisatie en integratie.

Maar wel in een geest van Zen, dus beter na de gemeenteraadsverkiezingen……….

bijlage: Reglement carsharing NL - Reglement carsharing FR

foto:  timtak

Door het raam van mijn elfde verdieping zie ik een stad in coma.

De mist onttrekt de anders zo blinkende bollen van het Atomium aan mijn zicht – ik zie niet verder dan een wazig Schaarbeeks gemeentehuis – en op de daken ligt bij -3° een laagje fijne sneeuw.

Door mijn dubbel glas stijgt geen autogeluid op uit de normaal zo drukke Wetstraat.

In het Commissiegebouw aan de overkant van de straat wordt, spiegelbeeld van mijn Raadsgebouw, naarstig verder gewerkt aan meer Europa.

Wij staken niet.

Europese ambtenaren staken enkel voor hun verworven rechten: salaris, premies, pensioen.
Onze solidariteit met de buitenwereld beperkt zich tot communiqués van onze eigen vakbonden.

Ik heb dat in die 25 jaar (min 2 dagen) dat ik hier werk nooit anders geweten.

Maar het heeft me nooit meer gestoord dan nu.

Is het omdat dat Europa waar ik voor werk met de vinger wordt gewezen als boze schoonmoeder die zich met de nationale huishoudens bemoeit?

Omdat “Europa” wil dat we langer werken?

Omdat “Europa” anti-sociaal is?

Omdat “Europa” niet democratisch is?

Ik heb in de afgelopen 25 jaar al heel wat over me heen gekregen als vertegenwoordiger van Europa, en vooral uit de mond van mijn linkse vrienden en mijn beroemde linkse neef.

[lees hier in De Morgen]

Niet dat ik veel rechtse vrienden heb, maar ook hun kritiek raakt me.

Elke vorm van euroscepticisme afdoen als slecht onderbouwd populisme (van rechts én links!) gaat niet op.

Hoe breder Europa wordt, hoe meer terreinen van ons leven het bestrijkt, hoe luider de kritiek.

Het is niet omdat de Kroaten, de Serviërs en andere ex-Tito’s binnenkort de teller over de 30 gaan jagen, dat onze zone 30 zo onpopulair wordt.

Elke uitbreiding kan op meer onverschilligheid rekenen…… zolang het maar niet de Turken zijn, want dan zijn de po(p)en aan het dansen, en niet van vreugde.

De verdere verdieping van Europa stuit op steeds meer weerstand bij brede lagen van de bevolking.

Alsof Europa het werk is van een “schieven architekt”.

En ik zit hier op mijn elfde verdieping naar buiten te staren, denkend aan een vervroegd pensioen in zuidelijker streken………

Kan de gespletenheid van de “linkse intellectueel”, als ik mezelf even dat klassieke epitheton mag opkleven voor een ander – jij lezer wellicht – dat doet, sterker in beeld worden gebracht met woorden?

Alleen dat “ivoren” klopt niet.

Laten we hem scheef noemen.

foto: Michiel1972

Waarom zou je je druk maken over de heraanleg van de Stalingradlaan (50 reacties op brusselnieuws) of over fietsers die door rood mogen rijden (26 reacties) als je net 3 weken over wegen bent gecrosst die meer leken op de loopgraven rond het Stalingrad van de fameuze veldslag, en als je in een oude bus hebt gereisd die door alle denkbeeldige stoplichten reed (wegens geen remmen)?

Waarmee ik niet wil zeggen dat ik de organisatie en de luxe van ons kleine landje niet meer weet te waarderen.

In tegendeel.

En toch heeft het allemaal iets belachelijks gekregen, dat gedoe en die drukte om dergelijke zaken.
Moet ik er dan nog over schrijven?

Zou ik niet veel liever schrijven over de laatste tentoonstelling die ik heb gezien (Terra Brasilis) en de Groningse (!) schilder Albert Eckhout die ik daar heb ontdekt?

Of over de Friese fadozangeres Nynke Laverman die ik op de RTBF-radio hoorde (“chantant une très vieille chanson hollandaise”, grrrrrrrrrrrrr)?

Over mijn voordracht gisteravond tijdens Gedichtendag in de Etterbeekse bibliotheek, zoals elk jaar?

Beter nog, over die schitterende mix van Cuba en Afrika op de CD Afrocubism: Afrikaanse balafon met Midden-Amerikaanse weemoed?

Wereldmuziek, cross-over, métissage, en dat allemaal hier in de ketjesstad Brussel op loop- en gehoorsafstand.

Hetgeen mij toch weer bij de les brengt.

Ik zou moeten schrijven over de studie van het Minderhedenforum waaruit blijkt dat Vlaanderen het zeer slecht doet qua afspiegeling van de maatschappelijke diversiteit in de politiek.

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=DMF20120127_061

Brussel scoort daarentegen veel beter: 21 % “gekleurde” (tiens, hebben ze dat ook onderzocht?) schepenen op een aandeel van 35% allochtonen in het gewest, en 20% verkozenen van “vreemde afkomst” (zit ik daar ook bij?) volgens De Morgen.

“In Brussel hebben de partijen wel gezorgd voor goede rekrutering en begeleiding”, aldus Naima Charkaoui, directeur van het Minderhedenforum.

Toevallig (of niet) valt mijn oog ook op dit bericht: twee Beringse schepenen van Turkse origine, met namen die lezen als Janssen en Jansen, zijn tijdelijk hun bevoegdheden kwijt omdat ze niet zo actief zijn:

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/regio/limburg/120127_Beringen_Schepenbevoegdheden

Zou de sp.a die nadat ze hun straf hebben uitgezeten weer opvissen in oktober?

Elke stem telt per slot van rekening……..

Bon, ik zie dat Afrika me niet minder cynisch heeft gemaakt.

Wat niet wegneemt dat ik ook graag “gekleurde” kandidaten op onze lijsten zou hebben.

We hadden ooit een Congolees die ons vooral zag zitten omdat de Franstalige partijen te veel met Kabila (vader) heulden, al was dat niet de enige reden waarom hij zo veel van Groen hield………

Iedereen blijft welkom, met respect voor ons programma en onze manier van campagne voeren.

Vive l’Afrique!

En Iran, Duitsland, Mexico, Italië, Mongolië, Polen…………………..

Meestal tovert mijn uitleg een meewarige glimlach op de lippen van mijn toehoorder, en dan mag ik nog van geluk spreken dat die Hollandse mond niet wagenwijd opengaat om de gevreesde woorden “Belgische toestanden” uit te laten.

De goede verstaander weet dat daarmee bedoeld wordt “op een onzuivere manier aan politiek doen” als de spreker – in een zeldzame bui van beleefdheid – niet onmiddellijk “corruptie” wil zeggen.

Ik ben evenwel al een jaar of  25 geen goede verstaander meer van het gidslandtaaltje, deels uit onvermogen deels uit onwil.

En ook mijn vroegere landgenoten verstaan mij vaak niet.

Met frisse tegenzin leg ik dus uit wat “dienstbetoon” is, in de hoop dat de zeldzame bui niet te snel overtrekt en mijn woorden niet op een rots druppelen.

Ofschoon zelfs geleerde, mondige mensen die hun talen spreken en je perfect het verschil kunnen uitleggen tussen Europese Raad en Raad van Europa, en wier mondige geleerdheid meestal omgekeerd evenredig is met hun achting voor de “dorpspolitiek”, wel eens verloren willen lopen in de arcana van de ambtenarij, zijn het toch meestal oudere Vlaamse dames die een beroep op mij doen.

Omdat ze niet op internet kunnen googlen welke dienst ze moeten aanspreken, omdat ze niet voldoende Frans spreken (helaas in de Brusselse gemeenten nog altijd een extra drempel), omdat andere mandatarissen reeds alles beloofden maar niets deden, of gewoon omdat ze “dienen Hollander met zijn schone haar” zo’n toffe gast vinden…….

Kom ik uiteindelijk in beeld van de radeloze weduwe, dan leg ik eerst altijd uit dat ik geen schepen (met veel macht) maar gemeenteraadslid (met een beetje invloed) ben, en ten tweede dat ik er niets voor terug moet krijgen, zeker geen gekochte stem.

Want het verzoek om eens naar deze of gene schepen of in uiterste nood zelfs de burgemeester te bellen, wordt meestal gevolgd door zo’n op D-Day oncontroleerbare belofte.

Hetgeen het mij gemakkelijk maakt om te zeggen dat wat ze in het stemhokje doen voor iedereen onzichtbaar moet blijven.

Die ogenschijnlijke desinteresse voor hun kostbare stem veroorzaakt dan een lichte paniek, omdat het voor-wat-hoort-wat-principe deel zou moeten zijn van deze blijkbaar vrij klassieke deal.

Awel, met alle kezen, maar niet den dezen………

Niet omdat ik die stem niet wil, maar omdat ik het daar niet voor doe.

En dat is geen valse bescheidenheid of politieke huichelarij.

Na 12 jaar gemeenteraad wil ik kunnen blijven geloven in een vorm van “nabijheidspolitiek” die noch naïef noch cynisch is.

Laat de door de wol geverfde politicus daar dan maar op reageren met een welgemikt “als ik over waarden hoor spreken, schouder ik mijn geweer”.

Elke boom minder, door mijn “dienstbetoon” geveld voordat hij krakend een Vlaamse weduwe of Estse eurocraat in zijn tuin kon pletten, is een tevreden burger meer.

Het zou je verwonderen hoeveel bomen kaprijp zijn in zo’n verstedelijkte omgeving.

Voor een groene niet altijd evident, maar als je in ruil verse eieren van een Etterbeekse kip krijgt, dan is dat mij veel dierbaarder dan een stem erbij.

Volgens velen wilde ik weer te spitsvondig (speechvondig?) zijn en zat er veel te veel in, zodat ik mijn tempo niet onder controle had, en er dus veel door de mazen van het net viel.
Daarom hier ook geen volledige weergave van mijn speech, doch enkel de uitsmijter, die vandaag zeer goed van pas komt.

Vandaag 23 januari is namelijk het Chinese nieuwe jaar begonnen.
En laat 2012 nu het jaar van de draak zijn, een groen dier dat dan wel niet moge bestaan maar toch zeer wordt gevreesd.

Zie hier de omschrijving van de karaktertrekken van de draak:

Het enige mythologische schepsel in de Chinese dierenriem, de draak, belichaamt de yang energie (mannelijke /warm). De mensen die in het jaar van de draak geboren zijn, zijn levendige mensen die “straight to the point” zijn. Ze zijn ook trots, vol enthousiasme en hebben zin in het leven. Met de draak als hun dierlijk teken zijn het levendige mensen, die zeggen waarop het staat. Ze zijn trots, vol enthousiasme en hebben een grote hartstocht voor het leven. Zij zijn dynamisch en komen in gezelschap als flamboyant over. Ze laten een vlammend spoor achter van aanstekelijke hartstocht, maar ze kunnen ook anderen afbranden.
Draken zijn ook heel erg loyaal aan hun familie en vrienden. Zij denken aan niets anders dan het leven van hen, die hen dierbaar zijn, te beschermen. Hoewel oprecht en eerlijk, houden de draken ervan om eerst te handelen en later pas te denken. Daarvan kunnen ze later spijt krijgen.

In mijn speech riep ik elke Groene, en vooral de kandidaten voor de verkiezingen in oktober, op om een DRAAK te zijn, zodat 2012 geen draak van een jaar wordt voor Groen (zonder uitroepteken).

Om de enigszins negatieve trekjes van de draak weg te masseren, citeerde ik de die dag overleden paterdenker Phil Bosmans:
“Humor en geduld zijn kamelen waarmee je door elke woestijn kunt trekken”.

Laat u dit gezegd zijn door de bezitter van een méhari (de auto, niet het dier) die van het een te veel heeft en van het ander te weinig.

naschrift:

Zelf ben ik een haan volgens de Chinezen:

“De haan is rechtdoorzee en heeft een goed organisatievermogen. Hij houdt er ook van om te dromen en kan opschepperig zijn. De haan is moeilijk om de tuin te leiden”.

foto:  Some rights reserved by Bally_Hoo

Ecolo-Groen! (meerderheid) verkreeg op vraag van fractievoorzitter Rik Jellema twee wijzigingen in de begroting. Allereerst werd een bedrag van 50.000 euro dat elders geparkeerd stond opnieuw specifiek toegewezen aan het creëren van huisvesting boven winkelpanden, voornamelijk aan de Jachtwijk. De Burgemeester was het met de groenen eens dat dit project niet moet worden opgegeven na een eerste jaar zonder resultaten.

Een belangrijk deel van de begrotingsspeech van Jellema was gewijd aan de moeilijke situatie van wijkhuis Chambéry, ten gevolge van het wegvallen van de VGC-subsidie voor coördinatie.

Alle fracties – meerderheid en minderheid – schaarden zich achter zijn oproep om Chambéry te steunen.

Een amendement op de begroting werd evenwel niet aanvaard. Wel engageerde burgemeester Vincent De Wolf zich namens het schepencollege om het wijkhuis te blijven steunen met gemeentelijke subsidies, en om in 2012 een extra inspanning te doen.

Schepen van Vlaamse aangelegenheden, Frank Van Bockstael, zegde een bedrag van rond de 15.000 euro toe, waarmee het salaris van de coördinatrice, in afwachting van een nieuwe VGC-verordening tegen april, in het eerste kwartaal van 2012 kan worden betaald.

Een mooi einde van het politieke jaar 2011 in grote harmonie.

Welnu, op vraag 20 “wie zijn uw helden in het leven?” (in tegenstelling tot de literaire helden) zou ik antwoorden: Vaclav Havel.
Al moet ik sinds vandaag zeggen: dode helden.

Wie al eens wat door mijn blog is gefietst, kent mijn liefde voor literatuur, voor politiek én voor de Tsjechische Republiek.
Laat nu alles verenigd zijn in één figuur, de dit weekend overleden 1e president van Tsjechië na de fluwelen revolutie en de afsplitsing van Slowakije.
Ook zonder die bijzondere mix van drie ingrediënten zou hij al boeiend genoeg zijn om hem tot “held” te verheffen.
Of is hij een held “malgré lui”, door omstandigheden gedwongen tot oppositie en vervolgens het hoogste ambt?

Toneelschrijver, dissident, gevangene, president, quel parcours extraordinaire pour un seul homme.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet veel van hem heb gelezen, behalve de vrij saaie brieven uit de gevangenis en een paar moraliserende politieke geschriften.
Trouwens, veel Tsjechen waren hem tijdens zijn tweede mandaat beu omdat hij ze er steeds op wees dat consumeren binnen hun herwonnen kapitalistische vrijheid niet zaligmakend was, en dat er ook nog normen en waarden in het leven zijn, terwijl zij alleen maar “vrij” wilden zijn om lekker post-communistisch te shoppen.
Dat calvinistische trekje maakt hem niet minder sympathiek……

En verder: ik heb ooit rond 1990 nog een gedicht geschreven over Praag (Praha) nadat ik verliefd was geworden op de stad (en een vrouw….) en mij inbeeldde hoe Havel ons vanuit zijn Hrad (burcht op de berg) over de Karluv Most zag lopen.
Een van mijn beste gedichten, al zeg ik het zelf.
En in de gemeenteraad begon ik ooit een interventie over de “tijd in de politiek” met een lang citaat van Havel in het Tsjechisch, dat ik vervolgens in het Frans vertaalde, tot woede van de burgemeester die mij erop wees dat er slechts twee officiële talen zijn toegelaten in de gemeenteraad.
Dus ook een beetje dissident, al heeft het nog geen vijf jaar gevangenis opgeleverd.

Op mijn netvlies gebrand staan vooral de beelden vlak na Havels vrijlating, terwijl de Praagse burgers met hun sleutelbossen rammelen en “Havel na Hrad” (Havel naar de burcht) scanderen.
Naast hem die andere tragische Tsjechische held, maar dan uit mijn jeugd (1968), Alexander Dubcek, die later in mysterieuze omstandigheden om het leven kwam.
De geschiedenis van een land in één beeld.

Tot slot nog één persoonlijke herinnering aan Havel.
De eerste keer dat ik een cursus Tsjechisch deed in Praag ontmoette ik hem ‘s avonds in een klein underground-café in de arbeiderswijk Zizkov, in dezelfde straat waar ik een appartementje huurde; de cafébaas van “u dvo hrabalu” (in de twee uilen), was net als hij, een Frank Zappa-fan.
Ik vroeg hem in mijn beste Tsjechisch of ik een foto van hem mocht maken, en hij poseerde vriendelijk voordat hij door zijn lijfwachten naar zijn limousine (een Tatra hoop ik) werd weggevoerd.
De volgende dag in de Tsjechische les geloofde niemand mij.
Dus ook een beetje een romancier, al heeft het nog geen boek opgeleverd.

Havle, dekuje mnohokrat a dobrou cestu!
[lees hier op deredactie.be]

—-

naschrift

Als je ouder wordt, komen de herinneringen wat trager bovenborrelen als uit een oerbron (prazdroi):

Wat had ik in 1968 als jongetje van 11 met die verre communist met een menselijk gezicht, Alexander Dubcek?
De Russen waren net Tsjecho-Slowakije binnengevallen en midden in de Koude Oorlog werd ze dat niet in dank afgenomen door de christelijke Nederlanders die in de jaren ’50 massaal de gevluchte Hongaren hadden opgevangen.
.
Mijn vader was een ex-christendemocraat met socialistische sympathieën, maar voor het communisme had hij geen sympathie.

Op de lagere school “met den bijbel” werd evenwel niet aan politiek gedaan.
Toen de hele (??) zesde klas op mijn instigatie briefjes met “Russen uit Tsjecho-Slowakije” op hun bank had gelegd, ontstak de Hoofdmeester – een autoritaire man die bij de geschiedenisles altijd vertelde hoe hij heldhaftig de Duitsers de verkeerde kant had opgestuurd – in een bijbelse toorn.
De briefjes moesten als de wiedeweerga weg, want anders zwaaide er wat.
Dit was dus mijn eerste dissidente stap.

Ironisch genoeg kreeg ik later op de middelbare school, als ik in de geschiedenisles de pro-Amerikaanse leraar op de rol van de VS in Vietnam wees, steevast te horen: “Als de Russen komen, staat Jellema met een rood vlaggetje te zwaaien”.

In de Koude Oorlog was het zaak aan de goede kant te staan.

De lijst wordt getrokken door Ecolo-schepen van openbare werken, energie en duurzame ontwikkeling Marie-Rose GEUTEN.

Op de tweede plaats staat Rik JELLEMA, fractieleider voor Ecolo-Groen! in de gemeenteraad en voorzitter van Groen! Brussels Gewest.

De volgende plaatsen worden ingenomen door:

3. Marilou SERVAIS – gemeenteraadslid

4. Quentin PEIGNEUR

5. Sandra JEN

6. Jean-Luc DEBROUX

De lijstduwersplaats (35) is voor uittredend gemeenteraadslid Chantal HOORNAERT.

Het moet voor mijn tweede mandaat in 2006 zijn geweest.

In mijn meest radeloze momenten, vaak met een goed glas voor me, dacht ik zelfs aan apart opkomen, met een eigen lijst(je).

Heel wat bierviltjes werden volgekrabbeld met wilde ideeën.

Als calvinist-vertaler was er natuurlijk “in den beginne” het woord, en dan pas de gedachte.

De heilige geest huwde de twee al snel tot Ettcetera, of Ettc.

Mooie afkorting, nu nog uitvinden waar elke letter voor stond.

Etterbeek.

Tegendraads.

Transparant.

Contraire.

Of was de E eerder weggelegd voor mijn core business: écologique?

Als statement tegen de “echte” Ecologisten kon dat tellen.

De C verdiende misschien beter met “Cohérent”.

En dat Tegendraads klonk ook iets te “anti”.

Bon, bleef enkel de afkorting en een lange shortlist van potentiële, meestal partij-ongebonden, kandidaten.

Want mensen wegplukken bij Ecolo of Groen! wilde ik niet.

Ik was ook niet gebrouilleerd met een van de beide groene componenten, eerder met mezelf en met mijn rol in de politiek.

De cafébaas die mij zag drinken en krabbelen, wierp al eens een hengeltje uit: zijn dochter had per slot van rekening ook een mooie plaats op de Liste du Bourgmestre gekregen, voor mij zou daar zeker ook een goede plaats zijn, en wie weet een schepenambt in het verschiet?

Nee, ik zat décidemment bij de verkeerde partij, dat wist hij al lang………

Alles kwam toch nog goed tussen mij en mijzelf, en tussen mijzelf en de lijst, al belandde ik voor de 2e maal op de 3e plaats, terwijl ik voor de 2e maal de 2e had gevraagd.

Nu in 2012 dus voor de derde maal scheepsrecht, of zoals ik taalspelerig tegen mijn Ecolo-vrienden zei toen ik opnieuw voor de 2e plaats ging: jamais trois sans deux!

Opdracht volbracht.

Op naar de verkiezingen!