Meestal tovert mijn uitleg een meewarige glimlach op de lippen van mijn toehoorder, en dan mag ik nog van geluk spreken dat die Hollandse mond niet wagenwijd opengaat om de gevreesde woorden “Belgische toestanden” uit te laten.

De goede verstaander weet dat daarmee bedoeld wordt “op een onzuivere manier aan politiek doen” als de spreker – in een zeldzame bui van beleefdheid – niet onmiddellijk “corruptie” wil zeggen.

Ik ben evenwel al een jaar of  25 geen goede verstaander meer van het gidslandtaaltje, deels uit onvermogen deels uit onwil.

En ook mijn vroegere landgenoten verstaan mij vaak niet.

Met frisse tegenzin leg ik dus uit wat “dienstbetoon” is, in de hoop dat de zeldzame bui niet te snel overtrekt en mijn woorden niet op een rots druppelen.

Ofschoon zelfs geleerde, mondige mensen die hun talen spreken en je perfect het verschil kunnen uitleggen tussen Europese Raad en Raad van Europa, en wier mondige geleerdheid meestal omgekeerd evenredig is met hun achting voor de “dorpspolitiek”, wel eens verloren willen lopen in de arcana van de ambtenarij, zijn het toch meestal oudere Vlaamse dames die een beroep op mij doen.

Omdat ze niet op internet kunnen googlen welke dienst ze moeten aanspreken, omdat ze niet voldoende Frans spreken (helaas in de Brusselse gemeenten nog altijd een extra drempel), omdat andere mandatarissen reeds alles beloofden maar niets deden, of gewoon omdat ze “dienen Hollander met zijn schone haar” zo’n toffe gast vinden…….

Kom ik uiteindelijk in beeld van de radeloze weduwe, dan leg ik eerst altijd uit dat ik geen schepen (met veel macht) maar gemeenteraadslid (met een beetje invloed) ben, en ten tweede dat ik er niets voor terug moet krijgen, zeker geen gekochte stem.

Want het verzoek om eens naar deze of gene schepen of in uiterste nood zelfs de burgemeester te bellen, wordt meestal gevolgd door zo’n op D-Day oncontroleerbare belofte.

Hetgeen het mij gemakkelijk maakt om te zeggen dat wat ze in het stemhokje doen voor iedereen onzichtbaar moet blijven.

Die ogenschijnlijke desinteresse voor hun kostbare stem veroorzaakt dan een lichte paniek, omdat het voor-wat-hoort-wat-principe deel zou moeten zijn van deze blijkbaar vrij klassieke deal.

Awel, met alle kezen, maar niet den dezen………

Niet omdat ik die stem niet wil, maar omdat ik het daar niet voor doe.

En dat is geen valse bescheidenheid of politieke huichelarij.

Na 12 jaar gemeenteraad wil ik kunnen blijven geloven in een vorm van “nabijheidspolitiek” die noch naïef noch cynisch is.

Laat de door de wol geverfde politicus daar dan maar op reageren met een welgemikt “als ik over waarden hoor spreken, schouder ik mijn geweer”.

Elke boom minder, door mijn “dienstbetoon” geveld voordat hij krakend een Vlaamse weduwe of Estse eurocraat in zijn tuin kon pletten, is een tevreden burger meer.

Het zou je verwonderen hoeveel bomen kaprijp zijn in zo’n verstedelijkte omgeving.

Voor een groene niet altijd evident, maar als je in ruil verse eieren van een Etterbeekse kip krijgt, dan is dat mij veel dierbaarder dan een stem erbij.

Volgens velen wilde ik weer te spitsvondig (speechvondig?) zijn en zat er veel te veel in, zodat ik mijn tempo niet onder controle had, en er dus veel door de mazen van het net viel.
Daarom hier ook geen volledige weergave van mijn speech, doch enkel de uitsmijter, die vandaag zeer goed van pas komt.

Vandaag 23 januari is namelijk het Chinese nieuwe jaar begonnen.
En laat 2012 nu het jaar van de draak zijn, een groen dier dat dan wel niet moge bestaan maar toch zeer wordt gevreesd.

Zie hier de omschrijving van de karaktertrekken van de draak:

Het enige mythologische schepsel in de Chinese dierenriem, de draak, belichaamt de yang energie (mannelijke /warm). De mensen die in het jaar van de draak geboren zijn, zijn levendige mensen die “straight to the point” zijn. Ze zijn ook trots, vol enthousiasme en hebben zin in het leven. Met de draak als hun dierlijk teken zijn het levendige mensen, die zeggen waarop het staat. Ze zijn trots, vol enthousiasme en hebben een grote hartstocht voor het leven. Zij zijn dynamisch en komen in gezelschap als flamboyant over. Ze laten een vlammend spoor achter van aanstekelijke hartstocht, maar ze kunnen ook anderen afbranden.
Draken zijn ook heel erg loyaal aan hun familie en vrienden. Zij denken aan niets anders dan het leven van hen, die hen dierbaar zijn, te beschermen. Hoewel oprecht en eerlijk, houden de draken ervan om eerst te handelen en later pas te denken. Daarvan kunnen ze later spijt krijgen.

In mijn speech riep ik elke Groene, en vooral de kandidaten voor de verkiezingen in oktober, op om een DRAAK te zijn, zodat 2012 geen draak van een jaar wordt voor Groen (zonder uitroepteken).

Om de enigszins negatieve trekjes van de draak weg te masseren, citeerde ik de die dag overleden paterdenker Phil Bosmans:
“Humor en geduld zijn kamelen waarmee je door elke woestijn kunt trekken”.

Laat u dit gezegd zijn door de bezitter van een méhari (de auto, niet het dier) die van het een te veel heeft en van het ander te weinig.

naschrift:

Zelf ben ik een haan volgens de Chinezen:

“De haan is rechtdoorzee en heeft een goed organisatievermogen. Hij houdt er ook van om te dromen en kan opschepperig zijn. De haan is moeilijk om de tuin te leiden”.

foto:  Some rights reserved by Bally_Hoo

Ecolo-Groen! (meerderheid) verkreeg op vraag van fractievoorzitter Rik Jellema twee wijzigingen in de begroting. Allereerst werd een bedrag van 50.000 euro dat elders geparkeerd stond opnieuw specifiek toegewezen aan het creëren van huisvesting boven winkelpanden, voornamelijk aan de Jachtwijk. De Burgemeester was het met de groenen eens dat dit project niet moet worden opgegeven na een eerste jaar zonder resultaten.

Een belangrijk deel van de begrotingsspeech van Jellema was gewijd aan de moeilijke situatie van wijkhuis Chambéry, ten gevolge van het wegvallen van de VGC-subsidie voor coördinatie.

Alle fracties – meerderheid en minderheid – schaarden zich achter zijn oproep om Chambéry te steunen.

Een amendement op de begroting werd evenwel niet aanvaard. Wel engageerde burgemeester Vincent De Wolf zich namens het schepencollege om het wijkhuis te blijven steunen met gemeentelijke subsidies, en om in 2012 een extra inspanning te doen.

Schepen van Vlaamse aangelegenheden, Frank Van Bockstael, zegde een bedrag van rond de 15.000 euro toe, waarmee het salaris van de coördinatrice, in afwachting van een nieuwe VGC-verordening tegen april, in het eerste kwartaal van 2012 kan worden betaald.

Een mooi einde van het politieke jaar 2011 in grote harmonie.

Welnu, op vraag 20 “wie zijn uw helden in het leven?” (in tegenstelling tot de literaire helden) zou ik antwoorden: Vaclav Havel.
Al moet ik sinds vandaag zeggen: dode helden.

Wie al eens wat door mijn blog is gefietst, kent mijn liefde voor literatuur, voor politiek én voor de Tsjechische Republiek.
Laat nu alles verenigd zijn in één figuur, de dit weekend overleden 1e president van Tsjechië na de fluwelen revolutie en de afsplitsing van Slowakije.
Ook zonder die bijzondere mix van drie ingrediënten zou hij al boeiend genoeg zijn om hem tot “held” te verheffen.
Of is hij een held “malgré lui”, door omstandigheden gedwongen tot oppositie en vervolgens het hoogste ambt?

Toneelschrijver, dissident, gevangene, president, quel parcours extraordinaire pour un seul homme.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog niet veel van hem heb gelezen, behalve de vrij saaie brieven uit de gevangenis en een paar moraliserende politieke geschriften.
Trouwens, veel Tsjechen waren hem tijdens zijn tweede mandaat beu omdat hij ze er steeds op wees dat consumeren binnen hun herwonnen kapitalistische vrijheid niet zaligmakend was, en dat er ook nog normen en waarden in het leven zijn, terwijl zij alleen maar “vrij” wilden zijn om lekker post-communistisch te shoppen.
Dat calvinistische trekje maakt hem niet minder sympathiek……

En verder: ik heb ooit rond 1990 nog een gedicht geschreven over Praag (Praha) nadat ik verliefd was geworden op de stad (en een vrouw….) en mij inbeeldde hoe Havel ons vanuit zijn Hrad (burcht op de berg) over de Karluv Most zag lopen.
Een van mijn beste gedichten, al zeg ik het zelf.
En in de gemeenteraad begon ik ooit een interventie over de “tijd in de politiek” met een lang citaat van Havel in het Tsjechisch, dat ik vervolgens in het Frans vertaalde, tot woede van de burgemeester die mij erop wees dat er slechts twee officiële talen zijn toegelaten in de gemeenteraad.
Dus ook een beetje dissident, al heeft het nog geen vijf jaar gevangenis opgeleverd.

Op mijn netvlies gebrand staan vooral de beelden vlak na Havels vrijlating, terwijl de Praagse burgers met hun sleutelbossen rammelen en “Havel na Hrad” (Havel naar de burcht) scanderen.
Naast hem die andere tragische Tsjechische held, maar dan uit mijn jeugd (1968), Alexander Dubcek, die later in mysterieuze omstandigheden om het leven kwam.
De geschiedenis van een land in één beeld.

Tot slot nog één persoonlijke herinnering aan Havel.
De eerste keer dat ik een cursus Tsjechisch deed in Praag ontmoette ik hem ‘s avonds in een klein underground-café in de arbeiderswijk Zizkov, in dezelfde straat waar ik een appartementje huurde; de cafébaas van “u dvo hrabalu” (in de twee uilen), was net als hij, een Frank Zappa-fan.
Ik vroeg hem in mijn beste Tsjechisch of ik een foto van hem mocht maken, en hij poseerde vriendelijk voordat hij door zijn lijfwachten naar zijn limousine (een Tatra hoop ik) werd weggevoerd.
De volgende dag in de Tsjechische les geloofde niemand mij.
Dus ook een beetje een romancier, al heeft het nog geen boek opgeleverd.

Havle, dekuje mnohokrat a dobrou cestu!
[lees hier op deredactie.be]

—-

naschrift

Als je ouder wordt, komen de herinneringen wat trager bovenborrelen als uit een oerbron (prazdroi):

Wat had ik in 1968 als jongetje van 11 met die verre communist met een menselijk gezicht, Alexander Dubcek?
De Russen waren net Tsjecho-Slowakije binnengevallen en midden in de Koude Oorlog werd ze dat niet in dank afgenomen door de christelijke Nederlanders die in de jaren ’50 massaal de gevluchte Hongaren hadden opgevangen.
.
Mijn vader was een ex-christendemocraat met socialistische sympathieën, maar voor het communisme had hij geen sympathie.

Op de lagere school “met den bijbel” werd evenwel niet aan politiek gedaan.
Toen de hele (??) zesde klas op mijn instigatie briefjes met “Russen uit Tsjecho-Slowakije” op hun bank had gelegd, ontstak de Hoofdmeester – een autoritaire man die bij de geschiedenisles altijd vertelde hoe hij heldhaftig de Duitsers de verkeerde kant had opgestuurd – in een bijbelse toorn.
De briefjes moesten als de wiedeweerga weg, want anders zwaaide er wat.
Dit was dus mijn eerste dissidente stap.

Ironisch genoeg kreeg ik later op de middelbare school, als ik in de geschiedenisles de pro-Amerikaanse leraar op de rol van de VS in Vietnam wees, steevast te horen: “Als de Russen komen, staat Jellema met een rood vlaggetje te zwaaien”.

In de Koude Oorlog was het zaak aan de goede kant te staan.

De lijst wordt getrokken door Ecolo-schepen van openbare werken, energie en duurzame ontwikkeling Marie-Rose GEUTEN.

Op de tweede plaats staat Rik JELLEMA, fractieleider voor Ecolo-Groen! in de gemeenteraad en voorzitter van Groen! Brussels Gewest.

De volgende plaatsen worden ingenomen door:

3. Marilou SERVAIS – gemeenteraadslid

4. Quentin PEIGNEUR

5. Sandra JEN

6. Jean-Luc DEBROUX

De lijstduwersplaats (35) is voor uittredend gemeenteraadslid Chantal HOORNAERT.

Het moet voor mijn tweede mandaat in 2006 zijn geweest.

In mijn meest radeloze momenten, vaak met een goed glas voor me, dacht ik zelfs aan apart opkomen, met een eigen lijst(je).

Heel wat bierviltjes werden volgekrabbeld met wilde ideeën.

Als calvinist-vertaler was er natuurlijk “in den beginne” het woord, en dan pas de gedachte.

De heilige geest huwde de twee al snel tot Ettcetera, of Ettc.

Mooie afkorting, nu nog uitvinden waar elke letter voor stond.

Etterbeek.

Tegendraads.

Transparant.

Contraire.

Of was de E eerder weggelegd voor mijn core business: écologique?

Als statement tegen de “echte” Ecologisten kon dat tellen.

De C verdiende misschien beter met “Cohérent”.

En dat Tegendraads klonk ook iets te “anti”.

Bon, bleef enkel de afkorting en een lange shortlist van potentiële, meestal partij-ongebonden, kandidaten.

Want mensen wegplukken bij Ecolo of Groen! wilde ik niet.

Ik was ook niet gebrouilleerd met een van de beide groene componenten, eerder met mezelf en met mijn rol in de politiek.

De cafébaas die mij zag drinken en krabbelen, wierp al eens een hengeltje uit: zijn dochter had per slot van rekening ook een mooie plaats op de Liste du Bourgmestre gekregen, voor mij zou daar zeker ook een goede plaats zijn, en wie weet een schepenambt in het verschiet?

Nee, ik zat décidemment bij de verkeerde partij, dat wist hij al lang………

Alles kwam toch nog goed tussen mij en mijzelf, en tussen mijzelf en de lijst, al belandde ik voor de 2e maal op de 3e plaats, terwijl ik voor de 2e maal de 2e had gevraagd.

Nu in 2012 dus voor de derde maal scheepsrecht, of zoals ik taalspelerig tegen mijn Ecolo-vrienden zei toen ik opnieuw voor de 2e plaats ging: jamais trois sans deux!

Opdracht volbracht.

Op naar de verkiezingen!

Hilarisch weekje voor de Noord-Zuidverhoudingen.
Eerst vraagt voormalig “nieuwsanker” Philip Freriks aan GrootDicteeWinnaar en ex-collega Freek Braeckman (voormalig SlimsteMens): “en wat doet u?”.
[klik hier]

Overigens, na alle heisa over het slechte Nederlands van Di Rupo toch een mooie opsteker voor de Walen dat RTBF-journalist Christophe Deborsu maar tien fouten maakte.

Zowat nog hilarischer is het filmpje van een Friese tv-zender, Froeks.tv.
Ik hie d’r noch nea fan hjerd………….. maar ik wenje der ek al sa lang net mear.
De Friezen, zoals de meeste Nederlanders, bedienen zich in Brussel van het Engels om een argeloze voorbijganger de weg te vragen naar Manneken Pis.
De voorbijganger antwoordt in vrij goed Nederlands, maar de Friezen – heel “Hollands” – geloven hem niet.
[klik hier]

Later schrijven ze op hun website dat ze echt niet wisten dat ze Elio I voor zich hadden.
[klik hier]
Sa’t jim lêst sjen koene wie ús Ricardo op besite yn Belgje, no hat it mantsje al aardich wat ûnderfining mei ynterviews, mar hjir hat der dochs efkes in kânske lizze litten… Foar de minsken dy’t wat minder goed op’e hichte binne fan wat der by ús súderbuorren allegear spilet; dat wie de premier fan it lân, Elio di Rupo, de man fan it flinterstrikje.

Oe sa nyskjirrich!

Misschien is er ook wel een tweede minister te vinden die problemen met zijn eerste landstaal heeft (iets met de ‘g’ en de ‘h’) maar daar wil ik het niet over hebben.

Nog niet…..

Natuurlijk klinken slakkracht, werkkever en terugdrinken komisch.

Natuurlijk moet de premier van dit complexe land minstens de twee grootste talen ervan spreken, en niet enkel de eed er in afleggen.

Echter, er zijn nu eenmaal mensen met meer en met minder talen(t).

Er is ook gebrekkig talenonderwijs, erger nog, ontbrekend onderwijs in de tweede taal.
Zo zal Elio nooit Vlomsch hebben geleerd op school, en ook in zijn ville d’adoption, Mons, Berken in zijn eigen uitspraak, zal hij de taal van Vondel niet vaak hebben moeten bezigen.

Oké, hij is al jaren politiek actief, zij het in een land dat niet alleen de nationale partijen heeft afgeschaft maar ook geen federale kieskring kent.

Hij heeft zich dus nooit moeten verantwoorden, met de nadruk op “woord”, voor dat deel van de natie dat zich niet tot Molière bekent.

Nu plotseling – nou ja, wat heet – wel.

Een taal leer je niet in 540 dagen, daar helpt geen Assimil of taalbad tegen.

Zeker als je chemicus van opleiding bent, min of meer hardhorend door een airbagontploffing, en met een manifest gebrek aan linguïstische souplesse.

En toch wordt hij er erg hard op aangevallen, vooral door de N-VA, die na het communautair akkoord en de begroting toch iets moet hebben om te schieten.

Ook al is Laurette Onkelinx geen eerste minister, haar Nederlands vind ik veel wraakroepender, om een mooie tongbreker voor Elio te gebruiken, gezien het feit dat haar vader een volbloed Vlaming is.

Al moet de steen eerder naar Gaston gegooid worden omdat hij hierin heeft gefaald (zo ja, ben ik solidair…….) of het nooit heeft geprobeerd (in dat geval ben ik minder solidair).

Het is toch opvallend hoe veel Franstalige ministers de laatste jaren meer dan behoorlijk Nederlands spreken: Magnette, Wathelet, Michel (vader én zoon), Reynders, Milquet (ik ben coulant…).

En andersom de Vlamingen, die van Vlaanderen bedoel ik?

Het is maar om te zeggen hoe gevoelig taal blijft.

Ook de Friezen eisen altijd van hun commissaris van de koningin, zeg maar de provinciegouverneur, dat hij zo snel mogelijk Fries leert, en niet enkel om met een accentloos “it sil heve” de steeds zeldzamer wordende Elfstedentocht weg te schieten.

En in mijn werkomgeving is juist deze week veel heisa ontstaan omdat de nieuwe chef van de Portugese vertaalafdeling een Nederlander is die geen Portugees spreekt (ik ben het dus niet…….).

En toch ligt het in België nog gevoeliger: de geschiedenis sinds de Stomme van Portici is één lange tongzoen van taal en strijd.

En zelfs wie de taal (talen) spreekt, zoals ik, zal nog altijd te horen krijgen dat hij “niet van hier” is.

Ultiem argument: wie geen Vlaming is kan niet voelen als een Vlaming.

Het werd mij ooit gevraagd na een lezing in het Huis De Buren waar ik mijn integratieproces uiteenzette.

Na een uur kwam er één schuchtere vraag: ja maar, kunt u voelen als een Vlaming?

Ik antwoordde “ja”, omdat ik de man niet goed begreep (ik geloof dat hij uit dezelfde streek kwam als bijna alle nieuwe ministers…………), waarop hij het hoofd schudde en zei, “ik denk van niet”.

Elio, ke hept nok een lanke wek te kaan………….

Niet in de Brusselse: [klik hier]

De fameuze provinciale onevenwichten (West Flanders rules………), het gebrek aan wichten (bij CD&V), en de zwaargewichten (Maggie uit Merchtem, Monica uit Antwerpen), niets bleef ongewikt noch ongewogen.

Blij dat men was dat het na 541 dagen over de poppetjes mocht gaan.

In Brussel dansen die, de stoelen op en af.

Dat Guy Vanhengel terugkomt als minister in de Brusselse regering is zeker geen verrassing.

Jean-Luc Vanraes wordt weer VGC-voorzitter, Carla Dejonghe wordt weer gewoon parlementslid en Herman Mennekens wordt misschien weer gewoon kabinetschef van de vice-minister-president, of verdwijnt helemaal uit zicht.

Dat zijn de harde wetten van de politiek, vooral voor opvolgers.

Zowel naar de stijger als de daler gaat mijn sympathie uit.

Guy ken ik al jaren, zelfs van voor mijn politiek engagement, toen hij wel eens op zijn Brompton naar een Fietsersbondmanifestatie kwam, en dat in een tijd dat zo’n duur plooifietsje nog geen cultobject was.
Faut le faire als liberaal.

Ook in andere opzichten vond ik Guy vaak een atypische liberaal.

Eerst ket, dan pas blauw, zoiets.
Toen ik hem beter leerde kennen tijdens de regeringsonderhandelingen van 2009, op zijn kabinet zoveel hoog aan Madou, ben ik hem steeds meer gaan waarderen.

Niet in de laatste plaats vanwege de uitstekende koude schotels en fijne wijnen die er altijd werden opgediend.

Bovendien een man met een mooie (radio)stem, een duidelijke (tele)visie, (viriele) humor, kort en goed gezegd: ik zie hem graag, en vind het positief voor de Brusselse regering dat hij terugkomt.

Of al zijn ex- en opnieuw-collega’s binnen die regering daar ook zo over denken?

Een andere ex-collega van hem, Steven Vanackere, ook aanwezig tijdens die voor mij historische dagen aan Madou, komt niet terug naar Brussel.

En wat Herman betreft, de o zo noodzakelijke man in de schaduw – ik weet waar ik over spreek als voorzitter, ook een hondenstiel – op een kabinet, aan hem dank ik de prachtige aanbevelingsbrief die hij als “nègre” voor Guy schreef ten tijde van mijn naturalisatie-aanvraag.

De brief was zo goed dat zelfs mijn eigen partijlid, Jos Geysels, ze vrijwel letterlijk overpende om mij aan te prijzen.

Ook zijn knip- en plakwerk heeft niet mogen baten: Fries ben ik en als Hollander zal ik sterven.

In tegenstelling tot mij heeft Herman wel even mogen ruiken aan het parlementaire pluche, zij het niet lang.

Nu terug naar de schaduw, de luwte, de coulissen?

Ach Herman, een man als jij moet zijn talenten niet verspillen in het parlement.

Grijp je pen en schrijf dat boek over je voorvader Jef Mennekens en zijn befaamde Withuis!

http://www.davidsfonds-herentals.be/Jubilieum/Mennekens/poster_mennekens.pdf 

foto: gopat

Het betreft hier een samenwerking van de gemeentes Etterbeek, Anderlecht, Molenbeek en Sint-Gillis met de Atrium-antennes van dezelfde gemeentes.

Ze reageren hiermee op een projectoproep van het “Bestuur der plaatselijke besturen van het ministerie van het Brussels Hoofdstedelijk gewest” (sic) die tot doel heeft projecten van intercommunale samenwerkingsvormen te ondersteunen.

Nu beschikt Etterbeek sedert 2000 al over een vorm van commerciële en culturele (maar geen historische) bewegwijzering.

Een goede reden voor mij om het schepencollege te wijzen op de fouten die in het verleden zijn gemaakt met een dergelijke bewegwijzering, zodat ze nu kunnen worden voorkomen.

In 2000 zijn er in samenwerking met de firma City Advertising, later Clear Channel geworden, ongeveer 30 borden geplaatst die naar handelscentra, scholen en culturele instellingen verwijzen.

Hierbij werden de Nederlandstalige instellingen “vergeten”.

Ik heb daar tussen 2000 en 2006 vanuit de oppositie herhaaldelijk op gewezen.

Maar het kwaad was geschied.

In 2001 is wel nog een prijs gevraagd voor extra borden om dit probleem te verhelpen, maar dat is niet gebeurd wegens “te duur”.

Nu het contract met Clear Channel na 12 jaar afloopt, en de gemeente in een groter project met andere gemeentes stapt – hetgeen alleen maar is toe te juichen, al zou een puur gewestelijke aanpak nog beter zijn – is dat een goede gelegenheid om het Nederlandstalig aanbod te vergroten.

Er is in de ontwerp-begroting voor het project ook 3.500 euro voorzien voor o.a. vertaling.

Dus Commerces Chasse vertalen in Handelszaken Jacht moet wel lukken………

Het gaat evenwel niet enkel om een correcte vertaling maar ook om een correcte keuze van locaties.

Zo mogen deze keer de Nederlandstalige bibliotheek, het Gemeenschapscentrum De Maalbeek, het Wijkhuis Chambéry, en de Nederlandstalige scholen niet “vergeten” worden.

Een tweede bezorgdheid is: wat gaat er gebeuren met de oude witblauwe borden uit de Clear Channel-periode?

De bedoeling is toch om te komen tot “une plus grande lisibilité de l’espace public”, zoals de begeleidende tekst zegt.

In dat geval moeten we zeker de wildgroei van borden vermijden, niet alleen vanwege het uitzicht maar ook om de voetpaden zo veel mogelijk vrij te houden voor…………. voeten.

Op beide vragen antwoordden de burgemeester en de Vlaamse schepen bevestigend: ja, er zal worden toegezien op een “Nederlandstalige” dekking, ja, de oude borden zullen worden verwijderd.

Nu afwachten, want het is nog maar een studie.

De bordjes voor het nieuwe gemeentehuis kunnen ook nog wel een tijdje wachten………….